الویس پریسلی در نمایشگاه اد سالیوان ظاهر شد (1956)


Elvis Presley
Elvis Presley in Jailhouse Rock (1957)
Born Elvis Aron Presley
January 8, 1935
Tupelo, Mississippi, U.S.
Died August 16, 1977 (aged 42)
Memphis, Tennessee, U.S.
Cause of death Heart attack
Resting place Graceland
Memphis, Tennessee, U.S.
35°2′46″N 90°1′23″W / 35.04611°N 90.02306°W
Occupation Singer, actor
Spouse(s) Priscilla Presley
(m. 1967; div. 1973)
Children Lisa Marie Presley
Website elvis.com
Musical career
Instruments Vocals, guitar, piano
Years active 1953–1977
Associated acts

Elvis Aaron Presley[a] (January 8, 1935 – August 16, 1977) was an American singer and actor. Regarded as one of the most significant cultural icons of the 20th century, he is often referred to as the “King of Rock and Roll” or simply “the King”.

Presley was born in Tupelo, Mississippi, and relocated to Memphis, Tennessee with his family when he was 13 years old. His music career began there in 1954, when he recorded a song with producer Sam Phillips at Sun Records. Accompanied by guitarist Scotty Moore and bassist Bill Black, Presley was an early popularizer of rockabilly, an uptempo, backbeat-driven fusion of country music and rhythm and blues. RCA Victor acquired his contract in a deal arranged by Colonel Tom Parker, who managed the singer for more than two decades. Presley’s first RCA single, “Heartbreak Hotel“, was released in January 1956 and became a number-one hit in the United States. He was regarded as the leading figure of rock and roll after a series of successful network television appearances and chart-topping records. His energized interpretations of songs and sexually provocative performance style, combined with a singularly potent mix of influences across color lines that coincided with the dawn of the Civil Rights Movement, made him enormously popular—and controversial.

In November 1956, Presley made his film debut in Love Me Tender. In 1958, he was drafted into military service. He resumed his recording career two years later, producing some of his most commercially successful work before devoting much of the 1960s to making Hollywood films and their accompanying soundtrack albums, most of which were critically derided. In 1968, following a seven-year break from live performances, he returned to the stage in the acclaimed televised comeback special Elvis, which led to an extended Las Vegas concert residency and a string of highly profitable tours. In 1973, Presley featured in the first globally broadcast concert via satellite, Aloha from Hawaii. On August 16, 1977, he sustained a heart attack in the bathroom of his Graceland estate, and died as a result. His death came in the wake of many years of prescription drug abuse which lead to his poor health and death.

Presley is one of the most celebrated and influential musicians of the 20th century. Commercially successful in many genres, including pop, blues and gospel, he is one of the best-selling solo artists in the history of recorded music, with estimated record sales of around 600 million units worldwide.[5] He won three Grammys, also receiving the Grammy Lifetime Achievement Award at age 36, and has been inducted into multiple music halls of fame.

Life and career

1935–1953: Early years

Childhood in Tupelo

Present-day photograph of a whitewashed house, about 15 feet wide. Four bannistered steps in the foreground lead up to a roofed porch that holds a swing wide enough for two. The front of the house has a door and a single-paned window. The visible side of the house, about 30 feet long, has double-paned windows.

Presley was born on January 8, 1935 in Tupelo, Mississippi, to Gladys Love (née Smith; 1912 – 1958) and Vernon Elvis Presley (1916 – 1979), in the two-room shotgun house built by Vernon’s father in preparation for the child’s birth. Jesse Garon Presley, his identical twin brother, was delivered stillborn 35 minutes before his own birth.[7] Presley became close to both parents and formed an especially close bond with his mother. The family attended an Assembly of God, where he found his initial musical inspiration. Although he was in conflict with the Pentecostal church in his later years, he never officially left it.[8][9][10] Rev. Rex Humbard officiated at his funeral, as Presley had been an admirer of Humbard’s ministry.[13]

Presley’s ancestry was primarily a Western European mix, including German, Scots-Irish, Scottish, and some French Norman. Gladys’s great-great-grandmother, Morning Dove White, was possibly a Cherokee Native American.[16][b] Gladys was regarded by relatives and friends as the dominant member of the small family. Vernon moved from one odd job to the next, evincing little ambition. The family often relied on help from neighbors and government food assistance. The Presleys survived the F5 tornado in the 1936 Tupelo–Gainesville tornado outbreak. In 1938, they lost their home after Vernon was found guilty of kiting a check written by the landowner, Orville S. Bean, the dairy farmer and cattle-and-hog broker for whom he then worked. He was jailed for eight months, and Gladys and Elvis moved in with relatives.

In September 1941, Presley entered first grade at East Tupelo Consolidated, where his instructors regarded him as “average”. He was encouraged to enter a singing contest after impressing his schoolteacher with a rendition of Red Foley‘s country song “Old Shep” during morning prayers. The contest, held at the Mississippi-Alabama Fair and Dairy Show on October 3, 1945, was his first public performance: dressed as a cowboy, the ten-year-old Presley stood on a chair to reach the microphone and sang “Old Shep”. He recalled placing fifth. A few months later, Presley received his first guitar for his birthday; he had hoped for something else—by different accounts, either a bicycle or a rifle. Over the following year, he received basic guitar lessons from two of his uncles and the new pastor at the family’s church. Presley recalled, “I took the guitar, and I watched people, and I learned to play a little bit. But I would never sing in public. I was very shy about it.”

Entering a new school, Milam, for sixth grade in September 1946, Presley was regarded as a loner. The following year, he began bringing his guitar in on a daily basis. He played and sang during lunchtime, and was often teased as a “trashy” kid who played hillbilly music. The family was by then living in a largely African-American neighborhood. A devotee of Mississippi Slim’s show on the Tupelo radio station WELO, Presley was described as “crazy about music” by Slim’s younger brother, a classmate of Presley’s, who often took him into the station. Slim supplemented Presley’s guitar tuition by demonstrating chord techniques. When his protégé was 12 years old, Slim scheduled him for two on-air performances. Presley was overcome by stage fright the first time, but succeeded in performing the following week.

Teenage life in Memphis

In November 1948, the family moved to Memphis, Tennessee. After residing for nearly a year in rooming houses, they were granted a two-bedroom apartment in the public housing complex known as the Lauderdale Courts. Enrolled at L. C. Humes High School, Presley received only a C in music in eighth grade. When his music teacher told him he had no aptitude for singing, he brought in his guitar the next day and sang a recent hit, “Keep Them Cold Icy Fingers Off Me”, in an effort to prove otherwise. A classmate later recalled that the teacher “agreed that Elvis was right when he said that she didn’t appreciate his kind of singing.” He was usually too shy to perform openly, and was occasionally bullied by classmates who viewed him as a “mama’s boy”. In 1950, he began practicing guitar regularly under the tutelage of Jesse Lee Denson, a neighbor two-and-a-half years his senior. They and three other boys—including two future rockabilly pioneers, brothers Dorsey and Johnny Burnette—formed a loose musical collective that played frequently around the Courts. That September, he began ushering at Loew’s State Theater. Other jobs followed, including Precision Tool, Loew’s again, and MARL Metal Products.

During his junior year, Presley began to stand out more among his classmates, largely because of his appearance: he grew out his sideburns and styled his hair with rose oil and Vaseline. In his free time, he would head down to Beale Street, the heart of Memphis’s thriving blues scene, and gaze longingly at the wild, flashy clothes in the windows of Lansky Brothers. By his senior year, he was wearing them. Overcoming his reticence about performing outside the Lauderdale Courts, he competed in Humes’s Annual “Minstrel” show in April 1953. Singing and playing guitar, he opened with “Till I Waltz Again with You“, a recent hit for Teresa Brewer. Presley recalled that the performance did much for his reputation: “I wasn’t popular in school … I failed music—only thing I ever failed. And then they entered me in this talent show … when I came onstage I heard people kind of rumbling and whispering and so forth, ’cause nobody knew I even sang. It was amazing how popular I became after that.”

Presley, who never received formal music training or learned to read music, studied and played by ear. He also frequented record stores with jukeboxes and listening booths. He knew all of Hank Snow‘s songs, and he loved records by other country singers such as Roy Acuff, Ernest Tubb, Ted Daffan, Jimmie Rodgers, Jimmie Davis, and Bob Wills. The Southern gospel singer Jake Hess, one of his favorite performers, was a significant influence on his ballad-singing style. He was a regular audience member at the monthly All-Night Singings downtown, where many of the white gospel groups that performed reflected the influence of African-American spiritual music. He adored the music of black gospel singer Sister Rosetta Tharpe. Like some of his peers, he may have attended blues venues—of necessity, in the segregated South, on only the nights designated for exclusively white audiences. He certainly listened to the regional radio stations, such as WDIA-AM, that played “race records”: spirituals, blues, and the modern, backbeat-heavy sound of rhythm and blues. Many of his future recordings were inspired by local African-American musicians such as Arthur Crudup and Rufus Thomas.[47] B.B. King recalled that he had known Presley before he was popular, when they both used to frequent Beale Street. By the time he graduated from high school in June 1953, Presley had already singled out music as his future.

1953–1955: First recordings

Sam Phillips and Sun Records

See also: List of songs recorded by Elvis Presley on the Sun label

Elvis in a tuxedo

In August 1953, Presley walked into the offices of Sun Records. He aimed to pay for a few minutes of studio time to record a two-sided acetate disc: “My Happiness”[51] and “That’s When Your Heartaches Begin”. He would later claim that he intended the record as a gift for his mother, or that he was merely interested in what he “sounded like”, although there was a much cheaper, amateur record-making service at a nearby general store. Biographer Peter Guralnick argues that he chose Sun in the hope of being discovered. Asked by receptionist Marion Keisker what kind of singer he was, Presley responded, “I sing all kinds.” When she pressed him on who he sounded like, he repeatedly answered, “I don’t sound like nobody.” After he recorded, Sun boss Sam Phillips asked Keisker to note down the young man’s name, which she did along with her own commentary: “Good ballad singer. Hold.”

In January 1954, Presley cut a second acetate at Sun Records—”I’ll Never Stand In Your Way” and “It Wouldn’t Be the Same Without You”—but again nothing came of it. Not long after, he failed an audition for a local vocal quartet, the Songfellows. He explained to his father, “They told me I couldn’t sing.” Songfellow Jim Hamill later claimed that he was turned down because he did not demonstrate an ear for harmony at the time. In April, Presley began working for the Crown Electric company as a truck driver. His friend Ronnie Smith, after playing a few local gigs with him, suggested he contact Eddie Bond, leader of Smith’s professional band, which had an opening for a vocalist. Bond rejected him after a tryout, advising Presley to stick to truck driving “because you’re never going to make it as a singer”.

Phillips, meanwhile, was always on the lookout for someone who could bring to a broader audience the sound of the black musicians on whom Sun focused. As Keisker reported, “Over and over I remember Sam saying, ‘If I could find a white man who had the Negro sound and the Negro feel, I could make a billion dollars.'” In June, he acquired a demo recording of a ballad, “Without You”, that he thought might suit the teenage singer. Presley came by the studio, but was unable to do it justice. Despite this, Phillips asked Presley to sing as many numbers as he knew. He was sufficiently affected by what he heard to invite two local musicians, guitarist Winfield “Scotty” Moore and upright bass player Bill Black, to work something up with Presley for a recording session.

The session, held the evening of July 5, 1954, proved entirely unfruitful until late in the night. As they were about to give up and go home, Presley took his guitar and launched into a 1946 blues number, Arthur Crudup’s “That’s All Right”. Moore recalled, “All of a sudden, Elvis just started singing this song, jumping around and acting the fool, and then Bill picked up his bass, and he started acting the fool, too, and I started playing with them. Sam, I think, had the door to the control booth open … he stuck his head out and said, ‘What are you doing?’ And we said, ‘We don’t know.’ ‘Well, back up,’ he said, ‘try to find a place to start, and do it again.'” Phillips quickly began taping; this was the sound he had been looking for. Three days later, popular Memphis DJ Dewey Phillips played “That’s All Right” on his Red, Hot, and Blue show. Listeners began phoning in, eager to find out who the singer was. The interest was such that Phillips played the record repeatedly during the last two hours of his show. Interviewing Presley on-air, Phillips asked him what high school he attended in order to clarify his color for the many callers who had assumed he was black.[51] During the next few days, the trio recorded a bluegrass number, Bill Monroe‘s “Blue Moon of Kentucky“, again in a distinctive style and employing a jury-rigged echo effect that Sam Phillips dubbed “slapback”. A single was pressed with “That’s All Right” on the A side and “Blue Moon of Kentucky” on the reverse.

Early live performances and signing with RCA

The trio played publicly for the first time on July 17 at the Bon Air club—Presley still sporting his child-size guitar. At the end of the month, they appeared at the Overton Park Shell, with Slim Whitman headlining. A combination of his strong response to rhythm and nervousness at playing before a large crowd led Presley to shake his legs as he performed: his wide-cut pants emphasized his movements, causing young women in the audience to start screaming. Moore recalled, “During the instrumental parts, he would back off from the mike and be playing and shaking, and the crowd would just go wild”. Black, a natural showman, whooped and rode his bass, hitting double licks that Presley would later remember as “really a wild sound, like a jungle drum or something”. Soon after, Moore and Black quit their old band to play with Presley regularly, and DJ and promoter Bob Neal became the trio’s manager. From August through October, they played frequently at the Eagle’s Nest club and returned to Sun Studio for more recording sessions, and Presley quickly grew more confident on stage. According to Moore, “His movement was a natural thing, but he was also very conscious of what got a reaction. He’d do something one time and then he would expand on it real quick.” Presley made what would be his only appearance on Nashville‘s Grand Ole Opry on October 2; after a polite audience response, Opry manager Jim Denny told Phillips that his singer was “not bad” but did not suit the program. Two weeks later, Presley was booked on Louisiana Hayride, the Oprys chief, and more adventurous, rival. The Shreveport-based show was broadcast to 198 radio stations in 28 states. Presley had another attack of nerves during the first set, which drew a muted reaction. A more composed and energetic second set inspired an enthusiastic response. House drummer D. J. Fontana brought a new element, complementing Presley’s movements with accented beats that he had mastered playing in strip clubs. Soon after the show, the Hayride engaged Presley for a year’s worth of Saturday-night appearances. Trading in his old guitar for $8 (and seeing it promptly dispatched to the garbage), he purchased a Martin instrument for $175, and his trio began playing in new locales including Houston, Texas, and Texarkana, Arkansas.

By early 1955, Presley’s regular Hayride appearances, constant touring, and well-received record releases had made him a regional star, from Tennessee to West Texas. In January, Neal signed a formal management contract with Presley and brought the singer to the attention of Colonel Tom Parker, whom he considered the best promoter in the music business. Having successfully managed top country star Eddy Arnold, Parker was now working with the new number-one country singer, Hank Snow. Parker booked Presley on Snow’s February tour. When the tour reached Odessa, Texas, a 19-year-old Roy Orbison saw Presley for the first time: “His energy was incredible, his instinct was just amazing. … I just didn’t know what to make of it. There was just no reference point in the culture to compare it.” Presley made his television debut on March 3 on the KSLA-TV broadcast of Louisiana Hayride. Soon after, he failed an audition for Arthur Godfrey’s Talent Scouts on the CBS television network. By August, Sun had released ten sides credited to “Elvis Presley, Scotty and Bill”; on the latest recordings, the trio were joined by a drummer. Some of the songs, like “That’s All Right”, were in what one Memphis journalist described as the “R&B idiom of negro field jazz”; others, like “Blue Moon of Kentucky”, were “more in the country field”, “but there was a curious blending of the two different musics in both”. This blend of styles made it difficult for Presley’s music to find radio airplay. According to Neal, many country-music disc jockeys would not play it because he sounded too much like a black artist and none of the rhythm-and-blues stations would touch him because “he sounded too much like a hillbilly.”[78] The blend came to be known as rockabilly. At the time, Presley was variously billed as “The King of Western Bop”, “The Hillbilly Cat”, and “The Memphis Flash”.

Presley renewed Neal’s management contract in August 1955, simultaneously appointing Parker as his special adviser. The group maintained an extensive touring schedule throughout the second half of the year. Neal recalled, “It was almost frightening, the reaction that came to Elvis from the teenaged boys. So many of them, through some sort of jealousy, would practically hate him. There were occasions in some towns in Texas when we’d have to be sure to have a police guard because somebody’d always try to take a crack at him. They’d get a gang and try to waylay him or something.” The trio became a quartet when Hayride drummer Fontana joined as a full member. In mid-October, they played a few shows in support of Bill Haley, whose “Rock Around the Clock” had been a number-one hit the previous year. Haley observed that Presley had a natural feel for rhythm, and advised him to sing fewer ballads.

At the Country Disc Jockey Convention in early November, Presley was voted the year’s most promising male artist. Several record companies had by now shown interest in signing him. After three major labels made offers of up to $25,000, Parker and Phillips struck a deal with RCA Victor on November 21 to acquire Presley’s Sun contract for an unprecedented $40,000.[c] Presley, at 20, was still a minor, so his father signed the contract. Parker arranged with the owners of Hill and Range Publishing, Jean and Julian Aberbach, to create two entities, Elvis Presley Music and Gladys Music, to handle all the new material recorded by Presley. Songwriters were obliged to forgo one third of their customary royalties in exchange for having him perform their compositions.[d] By December, RCA had begun to heavily promote its new singer, and before month’s end had reissued many of his Sun recordings.

1956–1958: Commercial breakout and controversy

First national TV appearances and debut album

Publicity photo of Elvis playing guitar

Publicity photo for the CBS program Stage Show, January 16, 1956

On January 10, 1956, Presley made his first recordings for RCA in Nashville. Extending the singer’s by now customary backup of Moore, Black, and Fontana, RCA enlisted pianist Floyd Cramer, guitarist Chet Atkins, and three background singers, including first tenor Gordon Stoker of the popular Jordanaires quartet, to fill out the sound. The session produced the moody, unusual “Heartbreak Hotel“, released as a single on January 27. Parker finally brought Presley to national television, booking him on CBS’s Stage Show for six appearances over two months. The program, produced in New York, was hosted on alternate weeks by big band leaders and brothers Tommy and Jimmy Dorsey. After his first appearance, on January 28, introduced by disc jockey = “Bill Randle”> Bill Randle ، پریسلی برای ضبط در استودیوی RCA در نیویورک در شهر ماند. این جلسات هشت آهنگ انجام داد ، از جمله جلد کارل پرکینز “سرود rockabilly” کفش آبی جیر آبی ” . در ماه فوریه ، “ فراموش کردم که فراموش کنم فراموش کنم ، یک ضبط خورشید که در اوت گذشته منتشر شد ، به صدر بیلبورد نمودار کشوری . قرارداد نیل خاتمه یافت و در تاریخ 2 مارس ، پارکر مدیر پرزلی شد.

در 12 مارس 1956 ، [95] الویس یک خانه به سبک مرتع را با گاراژ متصل به دو اتومبیل خریداری کرد [96] در یک محله مسکونی آرام در خیابان آدوبون در ممفیس. این خانه در مجلات ملی به نمایش گذاشته شد ، و به زودی به کانون توجه طرفداران ، رسانه ها و افراد مشهور تبدیل شد. [95] الویس بین مارس 1956 و مارس 1957 در اینجا با والدین خود زندگی کرد. [97]

RCA Victor با انتشار اولین آلبوم ناشناس پریسلی را منتشر کرد 23 مارس. با پنج ضبط صوتی که قبلاً منتشر نشده بود ، به وی پیوست ، هفت آهنگ ضبط شده اخیر از تنوع گسترده ای برخوردار بودند. دو آهنگ کشور و یک آهنگ پاپ فنری وجود داشت. به گفته این منتقدین ، ​​دیگران صدای در حال تحول راک اند رول را تعریف می کنند: “کفش آبی جیر آبی” – “پیشرفت از پرکینز تقریباً از هر نظر”. رابرت هیلبرن — و سه شماره R&B که مدتی بخشی از مجموعه نمایشنامه پری پستی بودند ، جلدهای ریچارد کوچک ، [51] Ray Charles ، و راننده ها . همانطور که توسط هیلبرن توضیح داده شده است ، اینها “آشکارترین چیزها از همه بود. برخلاف بسیاری از هنرمندان سفیدپوست … که در دهه 50 نسخه های اصلی R&B آهنگ ها را در دهه 50 سیراب می کردند ، پریسلی آنها را دوباره شکل داد. او نه تنها آهنگ ها را تزریق کرد. شخصیت آواز خود او اما ساز گیتار ، نه پیانو ، ساز اصلی در هر سه مورد. ” این نخستین آلبوم راک اند رول شد که در جدول قرار گرفت ، موقعیتی که 10 هفته در آن برگزار شد. در حالی که پریسلی نوازنده گیتاری نوآور مانند مور یا راکرهای معاصر آمریکایی آفریقایی آفریقا بو دیدلی و چاک بری ، مورخ فرهنگی نبود گیلبرت ب. رودمن استدلال می کند که تصویر جلد این آلبوم ، “از الویس که زمان زندگی خود را روی صحنه می گذارد با یک گیتار در دستان خود i> نقش مهمی در قرار گرفتن گیتار داشت … به عنوان ابزاری که سبک و روح این موسیقی جدید را به بهترین وجه جذب کرد. “

Milton Berle Show و” Hound Dog “

گیتار الویس. هر دو لباس و گیتار در موزه ساز موسیقی ققنوس در معرض نمایش قرار دارند

پریسلی اولین حضور از دو نمایش خود را در نمایشگاه میلتون برلت i> 3 آوریل. عملکرد وی در عرشه USS در سن دیگو ، باعث تشویق و فریاد مخاطبان ملوانان و تاریخ آنها شد. چند روز بعد ، پرواز با پریسلی و گروهش به نشویل برای جلسه ضبط ، باعث شد که هر سه موتور در اثر فوت ، به لرزه افتاد و هواپیما تقریباً از زیر آرکانزاس به زمین نشست. دوازده هفته پس از انتشار اولیه خود ، “هتل Heartbreak” به عنوان اولین پاپ شماره یک پری پریسلی تبدیل شد. در اواخر آوریل ، پریسلی اقامت دو هفته ای را در هتل و کازینو جدید Frontier در نوار لاس وگاس . این نمایش ها توسط میهمانان محافظه کار و میانسال هتل ضعیف پذیرفت Newsweek – نوشت: “مانند یک کوزه مشروب ذرت در یک مهمانی شامپاین”. دوره تصدی وگاس ، پرسلی ، که جاه طلبی های جدی برای بازیگری داشت ، با Paramount Pictures با هفت سال قرارداد امضا کرد. وی از اواسط ماه مه تور میانه غربی را آغاز کرد و در همان 15 روز در 15 شهر شرکت کرد. وی در چندین نمایش توسط فردی بل و بلباوی ها در وگاس شرکت کرده بود و تحت پوشش آنها از “ Hound Dog ” ، آهنگی در سال 1953 برای خواننده بلوز Big Mama Thornton توسط ترانه سراان جری لایبر و مایک استولر . La Crosse ، ویسکانسین ، یک پیام فوری بر روی نامه نامه روزنامه محلی کاتولیک محلی به مدیر FBI مدیر J ادگار هوور این هشدار داد كه “پریسلی یك خطر قطعی برای امنیت ایالات متحده است. … اقدامات و حرکات وی به گونه ای بود که احساسات جنسی جوانان نوجوان را برانگیخت. … بعد از نمایش ، بیش از 1000 نوجوان سعی کردند به اتاق پرزلی در سالن اجتماعات باند کرد. … نشانه هایی از ضرری که پریسلی فقط در لا کراس وارد کرد ، دو دختر دبیرستانی بودند … که شکم و ران آنها دارای شرح حال پرسلی بود. “

دوم نمایش میلتون برل i> در تاریخ 5 ژوئن در استودیوی NBC در هالیوود ، در میان یک تور جالب دیگر. برل خواننده را ترغیب کرد كه گیتار خود را پشت صحنه بگذارد و به او توصیه كرد: “بگذار شما را ببیند ، پسر.” در حین اجرا ، پریسلی به طور ناگهانی یک نمایش صعودی از “سگ Hound” را با موجی از بازوی خود متوقف کرد و به نسخه آهسته و آسیاب شده ای اشاره کرد که با حرکات پرانرژی و پرتحرکی بدن پررنگ است. غزلیات پریسلی طوفانی از جنجال ایجاد کرد. منتقدان روزنامه خشمگین شدند: جک گولد از نیویورک تایمز نوشت: “آقای پریسلی توانایی خواندن قابل تشخیصی ندارد. .. بیان آن ، اگر بتوان چنین نامید ، شامل تغییرات کلیشه ای است که با آریای مبتدی در وان می رود. … یکی از تخصص های او یک حرکت برجسته بدن است … که در درجه اول با مجموعه کارنامه ها مشخص می شود باند بمب باند فرودگاه بورسکه. ” بن گروس از نیویورک اخبار روزانه تصور کرد که موسیقی محبوب “به کمترین عمق خود رسیده است. “عتیقه های یک الویس پریسلی. … الویس ، که لگن خود را می چرخاند … نمایشگاهی ارائه داد که حاکی از ابتکار و مبتذل بود ، با نوع حیوانات که باید در غواص ها و بوردل ها محصور شود”. اد سالیوان ، که نمایش متنوع خود محبوب ترین کشور بود ، او را “نامناسب برای مشاهده خانواده” اعلام کرد. از نارضایتی پرسلی ، او به زودی متوجه شد که “الویس لگن” نامیده می شود ، که او “یکی از کودکانه ترین عباراتی که تاکنون شنیده ام ، از بزرگسالان ناشی شده است”.

نمایش استیو آلن و اولین ظاهر سالیوان span>

 عکس الویس و اد سالیوان

اد سالیوان و پرشلی در طول تمرین برای دومین حضور خود در Ed Sullivan Show ، 26 اکتبر 1956

نشان می دهد Berle رتبه های بالایی را به خود جلب کرد که پریسلی برای حضور در تاریخ 1 ژوئیه در NBC رزرو کرد. نمایش استیو آلن در نیویورک آلن ، هیچ طرفداری از راک اند رول ، “الویس جدید” را در کراوات سفید و دم سیاه نشان نداد. پریسلی کمتر از یک دقیقه به ​​bass hound با پوشیدن کلاه و کراوات بالا ، “Hound Dog” آواز داد. همانطور که جیک آستین ، مورخ تلویزیون توضیح داده است ، “آلن فکر می کرد پریسلی بی استعداد و پوچ است … [او] اوضاع را تنظیم کرد تا پریسلی تقصیر خود را نشان دهد”. آلن ، به نوبه خود ، بعدها نوشت كه او كاریزمای “عجیب ، بانگانی ، مملكت پسرانه ، پریسلی ، كیفیت و تعریف دقیق او و جذابیت عجیب و غریب او” را پیدا كرد و به سادگی خواننده را در “پارچه كمدی” معمول كار كرد. برنامه درست قبل از تمرین نهایی برای نمایش ، پریسلی به یک خبرنگار گفت: “من این نمایش را نگه می دارم. من نمی خواهم کاری انجام دهم تا مردم از من بیزار شوند. فکر می کنم تلویزیون مهم است بنابراین می خواهم بروم. در کنار ، اما من نمی توانم نوع نمایشهایی را که در ظاهر شخصی انجام می دهم ارائه دهم. ” پریسلی به نمایش آلن به عنوان مضحک ترین عملکرد حرفه ای خود اشاره می کرد. بعداً در آن شب ، او در هی گاردنر خواستگاری> ، یک برنامه تلویزیونی محبوب محلی ظاهر شد. پرسلی در پاسخ به اینكه آیا او چیزی از انتقاداتی كه به او تحمیل شده ، آموخته است ، پاسخ داد: “نه ، من نیستم ، احساس نمی كنم كه كار اشتباهی انجام داده ام … … نمی دانم چگونه هر نوع موسیقی فقط موسیقی را تحت تأثیر قرار می دهد. … منظور من این است که چگونه موسیقی راک اندیک باعث می شود که کسی علیه والدین خود عصیان کند؟ ” p>

عکس الویس و جوردانیرس

پریسلی با گروه پشتیبان خود ، جوردانیرس ، مارس 1957

روز بعد ، پریسلی “سگ Hound” را ضبط کرد ، به همراه “هر راهی که شما می خواهید” و “ بی رحمانه نباشید “. Jordanaires آواز خواندند ، همانطور که در نمایش استیو آلن i> آنها تا دهه 1960 با پریسلی کار می کردند. چند روز بعد ، این خواننده کنسرت در فضای باز را در ممفیس برگزار کرد که در آن اعلام کرد ، “می دانید ، این افراد در نیویورک به من تغییر نمی دهند. من می خواهم به شما نشان دهم که الویس واقعی امشب چگونه است.” در ماه آگوست ، یک قاضی در جکسونویل ، فلوریدا ، به پریسلی دستور داد تا عمل خود را مزه کند. در طول عملکرد زیر ، او تا حد زیادی همچنان به قوت خود ادامه می داد ، به جز کلاه بردن انگشت کوچک خود که به طرز تلخی در تمسخر نظم قرار داشت. تک جفت “آیا بی رحمانه نباشی” با “Hound Dog” به مدت 11 هفته در صدر جدول قرار گرفت – علامتی که از 36 سال فراتر نمی رود. جلسات ضبط برای آلبوم دوم پریسلی در هفته اول سپتامبر در هالیوود برگزار شد. لیبر و استولر ، نویسندگان “سگ Hound” ، در “Love Me” کمک کردند. [103]

نمایش آلن با پریسلی برای اولین بار ضرب و شتم CBS نمایش اد سالیوان در رتبه بندی ها سالیوان علیرغم تلفظ ژوئن ، این خواننده را برای سه بازی 50 هزار دلار بی سابقه ای رزرو کرد. “> [103] اولین ، در 9 سپتامبر 1956 ، توسط 60 میلیون بیننده مشاهده شد – رکورد 82.6 درصد از مخاطبان تلویزیون. بازیگر چارلز لاوتون میزبان این نمایش بود و در حالی که سالیوان از یک تصادف رانندگی عود کرد ، این برنامه را پر کرد. آن شب پریسلی در دو بخش از CBS Television City در لس آنجلس ظاهر شد. طبق افسانه الویس ، پریسلی فقط از دور کمر شلیک شد. راهنمای تلویزیون گفت: “در مورد غزلیات او ، همه چیز را می توان با عکس های دوربین کنترل کرد.” در حقیقت ، در نمایش های اول و دوم ، پریسلی سر به پا نشان داده شد. گرچه این کارگردانی در طول اولین حضورش نسبتاً کم نظیر بود ، و در هنگام رقص نزدیک خود را با پنهان کردن پا ، مخاطبان استودیو به سبک معمولی واکنش نشان دادند: جیغ. عملکرد پرسلی در تک آهنگ آینده خود ، تصنیف “ من را با من پیشنهاد کن ” ، باعث شد که یک میلیون پیش سفارش رونویسی شود. بیش از هر رویداد جداگانه دیگر ، این اولین حضور در نمایشگاه اد سالیوان بود font> که باعث شد پریسلی به یک شهرت ملی با نسبت های تقریباً قبلی تبدیل نشود. p>

همراه با ظهور پریسلی ، به شهرت ، فرهنگی در حال وقوع تغییر بود که او هر دو به الهام بخشیدن کمک کردند و به سمبل آمدند. اشتعال “بزرگترین شوق پاپ” از گلن میلر و Frank Sinatra … پریسلی راک رانول را آورد مارتین یزر ، مورخ ، می نویسد: “به جریان اصلی فرهنگ عامه”. “همانطور که پریسلی سرعت هنری را تنظیم کرد ، سایر هنرمندان نیز پیروی کردند. … پریسلی ، بیش از هر کس ، به جوانان خود اعتقاد و اعتقاد به خود را به عنوان یک نسل متمایز و به نوعی متحد – اولین کسی که در آمریکا تا به حال احساس قدرت یک جوان یکپارچه. فرهنگ. “

جمعیت شلوغ و اولین فیلم span>

الویس در حال اجرا روی صحنه

پرشلی اجرا زندگی در نمایشگاه Mississippi-Alabama در Tupelo ، Mississippi ، 26 سپتامبر 1956

پاسخ مخاطبان در برنامه های زنده پریسلی به طور فزاینده ای نگران شد. مور یادآوری کرد: “او شروع می کرد ،” شما یک سگ هوند نیستید “، و آنها فقط به تکه هایی می رفتند. آنها همیشه به همان روش واکنش نشان می دادند. هر بار شورش می شد. ” در دو کنسرتی که او در ماه سپتامبر در نمایشگاه می سی سی پی-آلاباما و نمایشگاه لبنیات اجرا کرد ، 50 محافظ ملی برای جلوگیری از مشکلات جمعیت به امنیت پلیس اضافه شدند. الویس دومین آلبوم پریسلی ، در ماه اکتبر منتشر شد و به سرعت به شماره یک رسید. این آلبوم شامل “Old Shep” است که وی در سال 1945 در نمایش استعدادیابی خواند و اکنون اولین بار است که وی در یک جلسه RCA پیانو نواخت. به گفته گورالنیک ، می توان “در وترهای متوقف شده و ریتمی تا حدودی سرسخت آور ، هم احساسات غیرقابل توصیف و هم ارزیابی ارزش یکسان از احساسات نسبت به تکنیک را شنید.” منتظر ارزیابی موسیقی و فرهنگی ضبط های پریسلی از “این درست است” از طریق الویس i> ، منتقد راک دیو مارش نوشت که “این سوابق ، بیشتر از بقیه ، دانه‌های آنچه راک اند رول بود را شامل شده است ، و به احتمال زیاد آنچه ممکن است پیش بینی شود تبدیل شده است. “

پریسلی در نمایشگاه سالیوان در استودیوی اصلی خود در نیویورک ، این بار میزبان بازگشت. در 28 اکتبر پس از اجرا ، جمعیت در نشویل و سنت لوئیس او را به طرز چشمگیری سوخته اند. اولین تصویر متحرک او ، ، در تاریخ 21 نوامبر منتشر شد. گرچه او جایزه خوبی دریافت نکرد ، عنوان اصلی فیلم – برادران رینو i> و با تغییر در سرمایه تغییر یافت. آخرین رکورد شماره یک او: “Love Me Tender” در اوایل همین ماه در صدر جدول قرار گرفت. برای استفاده بیشتر از محبوبیت پریسلی ، چهار شماره موسیقی به آنچه در ابتدا نقش بازیگری مستقیم بود اضافه شد. فیلم توسط منتقدین فیلمبرداری شد اما بسیار خوب در گیشه بود. p>

در تاریخ 4 دسامبر ، پریسلی در Sun Records سقوط کرد که کارل پرکینز و جری لی لوئیس مشغول ضبط و مسدود شده با آنها بود. اگرچه فیلیپس دیگر حق انتشار هرگونه مواد پرشلی را نداشت ، اما اطمینان داد كه جلسه به صورت نوار ضبط شده است. نتایج به دست آمده افسانه ای به نظر می رسد که ضبط شده های میلیون دلار کوارت “a جانی نقدی مدتهاست که تصور می شد بازی کرد ، اما او فقط به طور خلاصه در تحریک فیلیپس برای یک فرصت عکس حضور داشت. سال به پایان رسید با داستانی در صفحه اول در وال استریت ژورنال که گزارش می داد کالا پریسلی 22 میلیون دلار در بالا آورده است از فروش رکورد خود ، و اعلام Billboard مبنی بر اینکه او از زمان ترسیم اولین سوابق ، ترانه های بیشتری را در بین 100 هنرمند دیگر در بالاترین تعداد قرار داده است. پرسلی در نخستین سال حضور در RCA ، یکی از بزرگترین شرکتهای صنعت موسیقی ، بیش از 50 درصد از فروش تک آهنگهای این لیبل را به خود اختصاص داده بود. p>

همکاری Leiber و Stoller و پیش نویس توجه کنید

پریسلی در سومین و آخرین نمایش گریل مارکوس شرح می دهد ، پریسلی “خود را گره نمی زد. با پشت سر گذاشتن لباس های پشمی که در دو نمایش اول پوشیده بود ، کنار رفت. لباس عجیب و غریب یک پاشا ، اگر نه یک دختر حرمسرا باشد .از آرایش چشم او ، موهایی که در چهره او افتاده ، بازیگران بسیار جنسی دهان او ، او رودولف والنتینو در شیخ با تمام توقف ها متوقف شد. ” برای بستن ، نمایش دامنه خود و نادیده گرفتن آرزوهای سالیوان ، پرسلی آواز روحانی ملایمی را خواند ، “ صلح در دره “. در پایان نمایش ، سالیوان پریسلی را “پسر واقعی و شایسته و خوبی” اعلام کرد. دو روز بعد ، Memphis پیش نویس هیئت مدیره اعلام کرد که پریسلی طبقه بندی 1-A خواهد شد و احتمالاً در همان سال پیش نویس خواهد شد. p>

هر سه آهنگ پرشلی منتشر شده در نیمه اول سال 1957 به شماره یک رفت: “ خیلی زیاد ” ، “ All Shook Up “و” (بگذار من تو باشم) خرس تدی “. او که یک ستاره بین المللی بود ، حتی در مواقعی که موسیقی او به طور رسمی منتشر نشده بود ، طرفداران زیادی را به خود جلب می کرد. تحت عنوان “پرسلی ضبط شوق در اتحاد جماهیر شوروی” ، نیویورک تایمز i> گزارش داد که مطبوعات موسیقی وی بر روی صفحه های اشعه ایکس دور ریخته شده در حال افزایش قیمت های بالا در لنینگراد بودند. بین جلسات فیلمبرداری و جلسات ضبط ، خواننده همچنین وقت خود را برای خرید یک عمارت 18 اتاق در فاصله هشت مایلی (13 کیلومتری) جنوب مرکز ممفیس برای خودش و والدینش پیدا کرد: Graceland . وقتی او برای فیلم دوم خود به استودیوی فیلم گزارش داد ، Technicolor دوستت دارم i> که در ماه ژوئیه منتشر شد ، “مرد آرایش گفت که با چشمان خود باید با موهای سیاه خوب عکس گرفت ، بنابراین آنها آنرا رنگ کردند. ” دوست داشتن تو i> ، موسیقی متن موسیقی همراه ، سومین آلبوم شماره یک پرشلی بود. آهنگ عنوان توسط لیبر و استولر نوشته شده است ، که پس از آن برای نگارش چهار از شش آهنگ ضبط شده در جلسات برای Jailhouse Rock b> حفظ شدند. من> ، فیلم بعدی پریسلی. تیم آواز خواندن به طور موثری جلسات جیلهاوس i> را ایجاد کرد و رابطه نزدیکی با پریسلی ایجاد کرد ، که آمد و آنها را به عنوان “جذابیت خوشبخت” خود قلمداد کرد. p>

لیبر در ابتدا به یاد آورد که پریسلی را پیدا کرد. “نه کاملاً معتبر. از این گذشته ، او یک خواننده سفید پوست بود ، و استانداردهای من سیاه بود.” طبق گفته استولر ، این دوئل “از نوع دانش او در مورد موسیقی سیاه شگفت زده شد. ما فهمیدیم که او این لوله های قابل توجه و همه اینها را دارد ، اما ما درک نکردیم که او اینقدر بلوزها را می دانست. کاملاً متعجب شد که فهمید که او به همان اندازه ما درباره آن چیزی می داند. او مطمئناً چیزهای بیشتری راجع به ما در مورد موسیقی کشور و موسیقی انجیل می دانست. ” لیبر با یادآوری روند ضبط با پرسلی گفت: “او سریع بود. هر دمو که به او می دادی او را در مدت ده دقیقه با قلب می شناخت.” همانطور که استولر به یاد می آورد ، پریسلی توسط مدیر و همراهانش “محافظت می شد”. “وی حذف شد. … آنها او را جدا نگه داشتند.”

پریسلی در طول سال سه تور مختصر انجام داد ، و همچنان به ایجاد یک پاسخ مخاطب هوس آمیز ادامه داد. یک روزنامه دیترویت اظهار داشت که “مشکلی برای دیدن الویس پریسلی این است که شما کشته می شوید.” دانشجویان ویلانووا دانش آموزان او را با تخم مرغ در فیلادلفیا می کشیدند ، و در ونکوور ، جمعیت بعد از پایان نمایش با شورش قهر کردند و صحنه را از بین بردند. فرانک سیناترا که در دهه 40 از الهام گرفتن از دختران نوجوان نوجوان الهام گرفته بود ، پدیده موسیقی جدید را محکوم کرد. وی در مقاله ای مجله ، راک اند رول را “وحشیانه ، زشت ، منحط ، بدخواه” توصیف کرد … این عکس العمل ها تقریباً کاملاً منفی و مخرب در جوانان ایجاد می کند. بوی واجی و دروغ می دهد. بیشتر قسمت ها ، توسط کراتین های کرتینوز … این آروودیزیاکی بوی تند و ناخوشایند که از آن ابراز ناراحت می کنم. ” پرسلی در پاسخ گفت: “من مرد را تحسین می کنم. او حق دارد آنچه را که می خواهد بگوید را بگوید. او یک موفقیت بزرگ و بازیگر خوب است ، اما فکر می کنم او نباید این حرف را می زد … این روند ، دقیقاً همان روشی است که او سالها پیش با آن روبرو شد. “

لیبر و استولر برای ضبط آلبوم کریسمس الویس دوباره در استودیو بودند. تا پایان جلسه ، آنها به درخواست پریسلی ترانه ای را در محل نوشتند: “بابا نوئل در شهر برگشته است” ، یک بلوز زن و شوهر. نسخه تعطیلات رشته های آلبوم شماره یک پرشلی را به چهار افزایش داد و در نهایت به پرفروش ترین آلبوم کریسمس در تمام دوران تبدیل شد. پس از جلسه ، مور و بلک- که فقط حقوق هفتگی متوسطی داشتند و هیچ یک از موفقیتهای گسترده اقتصادی پریسلی را ندارند – استعفا دادند. اگرچه آنها چند هفته بعد به طور روزانه به آنها برگردانده شدند ، اما واضح بود که آنها مدتی بخشی از دایره داخلی پریسلی نبودند. در تاریخ 20 دسامبر ، پرسلی پیش نویس اخطار خود را دریافت کرد. برای پایان دادن به کینگ کریول که آینده $ 350،000 قبلاً توسط پارامونت و تهیه کننده هال والیس سرمایه گذاری شده بود ، تعویقی به وی داده شد. با گذشت دو هفته از سال جدید ، “نکن” ، یکی دیگر از آهنگ های Leiber و Stoller ، دهمین فروشنده شماره یک پریسلی شد. تنها 21 ماه از زمان هتل “Heartbreak Hotel” برای اولین بار او را به صدر رسانده بود. جلسات ضبط برای موسیقی متن موسیقی متن کینگ کریول i> در اواسط ژانویه در هالیوود برگزار شد. لیبر و استولر سه ترانه تهیه کردند و دوباره در دست بودند ، اما آخرین باری بود که آنها با پریسلی از نزدیک همکاری کردند. یک جلسه استودیویی در تاریخ 1 فوریه پایان دیگری را نشان داد: این آخرین مناسبت بود که بلک با پریسلی اجرا کرد. او در سال 1965 درگذشت. [156]

1958-1960: خدمت سربازی و مرگ مادر span>

همچنین ببینید: حرفه ارتش الویس پریسلی

الویس قسم خورده در ارتش آمریکا img >

پریسلی در 24 سپتامبر 1958 در فورت چافی ، آرکانزاس به ارتش ایالات متحده سوگند یاد کرد

در 24 مارس 1958 ، پریسلی به عنوان شخصی در قلعه چفی ، در نزدیکی فورت اسمیت ، آرکانزاس . ورود وی یک رویداد مهم رسانه ای بود. صدها نفر وقتی از اتوبوس قدم زدند بر پریسلی فرود آمدند. عکاسان سپس او را به قلعه بردند. پریسلی اعلام کرد که مشتاقانه منتظر استعداد نظامی خود است و اظهار داشت که نمی خواهد با دیگری رفتار شود: “ارتش می تواند هر کاری را که می خواهد با من انجام دهد”.

به زودی پس از اینکه پریسلی شروع به کار اساسی کرد. با آموزش در فورت هود ، تگزاس ، وی از ادی فادال ، تاجری که در تور ملاقات کرده بود بازدید کرد. مطابق گفته فادال ، پریسلی متقاعد شده بود كه زندگی حرفه ای او به پایان رسیده است – “او قاطعانه چنین اعتقاد داشت.” اما پس از آن ، در طی دو هفته ترک در اوایل ماه ژوئن ، پریسلی پنج آهنگ را در نشویل ضبط کرد. [160] در اوایل ماه اوت ، مادرش به هپاتیت مبتلا شد و وضعیت وی به سرعت وخیم تر شد. پریسلی که به وی اجازه مرخصی اضطراری داده بود ، در 12 آگوست وارد ممفیس شد. دو روز بعد ، در اثر نارسایی قلبی ، در سن 46 سالگی درگذشت. پریسلی ویران شد. روابط آنها بسیار نزدیک بود ، حتی در بزرگسالی ، آنها از مکالمه کودک با یکدیگر استفاده می کردند و پریسلی او را با نام حیوانات خانگی خطاب می کرد. p>

پریسلی با پدر و مادرش پس از القاء ارتش

پس از آموزش ، پریسلی به لشکر 3 زرهی در فریدبرگ ، آلمان ، در تاریخ 1 اکتبر. با معرفی یک گروهبان به آمفتامین ها در حالی که در حال مانور بود ،” او در مورد مزایای آنها بطور کامل انجیلی “شد – نه تنها برای انرژی بلکه برای” قدرت “و کاهش وزن ، مانند خوب — و بسیاری از دوستانش در لباس پیوستن به او به پیوستن به دعوا پیوستند. ارتش همچنین پریسلی را به کاراته معرفی کرد ، که او به طور جدی مورد مطالعه قرار گرفت ، بعداً آن را در اجراهای زنده اش قرار داد. سربازان همشهری آرزو کرده اند که پریسلی به رغم شهرت وی و سخاوتمندی وی به عنوان یک سرباز عادی و معمولی دیده شود. او ارتش خود را به امور خیریه اهدا کرد ، تلویزیون را برای پایگاه خریداری کرد و یک مجموعه اضافی از خستگی را برای همه افراد در لباس خود خریداری کرد. p>

در حالی که در فریدبرگ بود ، پریسلی با 14 ساله href = “پریسیلا پریسلی”> پریسیلا بوعلیو . آنها سرانجام بعد از هفت سال و نیم یك ازدواج دوستانه ازدواج می كردند. پریسیلا در زندگینامه خود می گوید با وجود نگرانی هایش از این که حرفه اش را خراب کند ، پریسلی پریسلی را متقاعد کرد که برای به دست آوردن احترام مردمی ، باید به عنوان یک سرباز معمولی و نه در خدمات ویژه به کشور خود خدمت کند ، جایی که می توانست مقداری را ارائه دهد. اجرای موسیقی و در تماس با مردم است. گزارش های رسانه ای نگرانی های پریسلی را در مورد حرفه وی ابراز كرد ، اما تهیه كننده RCA استیو شولز و فردی Bienstock از هیل و رنج به دقت برای وقفه دو ساله خود آماده کرده بود. آنها با تعداد قابل توجهی از مواد منتشر نشده مسلح شده و جریان منظم انتشار موفقیت آمیز را حفظ کردند. بین القاء و تخلیه خود ، پریس ده مورد 40 بازدید از جمله “پوشیدن حلقه من در گردن شما” ، پرفروش ترین “ یک زن سر سخت ” ، و “ یک شب [169] در سال 1958 ، و” (اکنون و سپس وجود دارد) یک احمق مانند من “و شماره یک “ A Big Hunk o ‘Love ” در سال 1959. RCA همچنین چهار آلبوم را که در این دوره کامپایل کرد ، با موفقیت در این دوره تولید کرد. > رکورد های طلایی الویس (1958) ، که در جدول LP به شماره سه رسید.

1960-1967: تمرکز روی فیلم ها span>

همچنین ببینید: الویس پریسلی در فیلم و تلویزیون

الویس برگشته است i>

پریسلی در 2 مارس 1960 به ایالات متحده بازگشت و با افتخار از درجه 5 گروهبان در 5 مارس مرخص شد. قطار که او را از نیوجرسی به تنسی سوار کرده بود ، از همه جا منتقل شد و از پریسلی خواسته شد تا در استراحت های مقرر حاضر شود تا طرفدارانش را راضی کند. در شب 20 مارس ، او وارد استودیوی نشویل RCA شد تا آهنگ های آلبوم جدید را به همراه یک ترانه با نام “Stuck on You” قطع کند ، که به داخل آن سوار شد آزاد شد و سریع ضربه ای شماره یک شد. یکی دیگر از جلسات نشویل ، دو هفته بعد ، جفتی از تک آهنگهای پرفروش خود را به دست آورد ، تصنیفهای “اکنون یا دیگر هرگز” و “ آیا امشب تنها هستید؟ “، [176] > همراه با بقیه موارد الویس بازگشت! این آلبوم دارای چندین ترانه است که توسط گریل مارکوس شرح داده شده و پر از شیکاگو بلوز “، هدایت شده توسط گیتار آکوستیک فوق العاده مخلوط Presley’s ، بازی درخشان توسط Scotty مور ، و کار Sax Demonic از چکمه راندولف آواز خواندن الویس سکسی نبود ، بلکه مستهجن بود. ” به طور کلی ، رکورد “بینش یک مجری را که می تواند همه چیز باشد” ، به قول جان رابرتسون ، مورخ موسیقی ، عنوان کرد: “یک بت شعله ور نوجوان با قلب طلا ؛ یک عاشق وسوسه انگیز ، خطرناک ؛ یک گوت بوکت. خواننده ؛ یک سرگرم کننده کلوپ شبانه پیشرفته ؛ [یک] راک گربه وحشتناک “. p>

پریسلی در تاریخ 12 مه به عنوان مهمان در Frank Sinatra Timex Special —ironic برای هر دو ستاره به تلویزیون بازگشت. با توجه به گشت و گذار نه چندان دور سیناترا از سنگ و رول. همچنین با عنوان شناخته شده است ، این نمایش در اواخر مارس برپا شده بود ، تنها زمانی که تمام سال پرزلی در جلوی تماشاگر اجرا کرد. پارکر در مدت هشت دقیقه آواز خواندن ، مبلغ 125000 دلار غیرقابل شنیدن را تضمین کرد. این پخش تماشای عظیمی را به وجود آورد. p>

G.I. بلوز ، موسیقی متن اولین فیلم پریسلی از زمان بازگشت وی ، آلبوم شماره یک در ماه اکتبر بود. اولین LP از مطالب مقدس وی ، دست او در معدن ، دو ماه بعد دنبال کرد. این شماره به شماره 13 در نمودار پاپ ایالات متحده و شماره 3 در انگلستان رسید ، ارقام قابل توجهی برای یک آلبوم انجیل. در فوریه 1961 ، پریسلی به نمایندگی از 24 موسسه خیریه محلی ، دو نمایش برای یک رویداد سودمند در ممفیس اجرا کرد. در طول ناهار قبل از این رویداد ، RCA به وی پلاكی را داد كه فروش جهانی بیش از 75 میلیون ركورد را تأیید كرد. یک جلسه 12 ساعته نشویل در اواسط ماه مارس تقریباً تمام آلبوم های بعدی استودیوی پریسلی را به همراه داشت ، چیزی برای همه همانطور که توسط جان رابرتسون توضیح داده شده است ، این مثال ​​صدای نشویل ، سبکی محدود و جهان بینی که موسیقی کشور را در دهه 1960 تعریف می کند ، نشان می دهد. این آلبوم با توجه به آنچه بیشتر از خود پرسلی در طی نیم دهه آینده به وجود آمده بود ، عمدتاً “یک گذشت دلپذیر و نگران کننده از موسیقی است که روزی بدو تولد الویس بود”. این ششم LP شماره یک LP او خواهد بود. یکی دیگر از کنسرت های سودآور ، جمع آوری پول برای یک یادمان پرل هاربر ، در تاریخ 25 مارس در هاوایی برگزار شد. این قرار بود آخرین اجرای عمومی پریسلی به مدت هفت سال باشد.

گمشده در هالیوود

پارکر حالا پریسلی را سنگین تر کرده بود. برنامه ساخت فیلم ، با محوریت کمدی های موزیکال با فرمول و بودجه متوسط. پریسلی در ابتدا اصرار داشت كه نقشهای جدی تری را دنبال كند ، اما وقتی دو فیلم به طور چشمگیر تری ادامه یافتند – ستاره شعله ور (1960) و وحشی در کشور (1961) اگرچه از نظر تجاری موفق تر بودند ، وی به فرمول بازگشت. در میان 27 فیلمی که وی در دهه 1960 ساخت ، استثنائات دیگری نیز وجود نداشت. فیلم های وی تقریباً جهانی فیلمبرداری شدند. منتقد آندرو کین آنها را به عنوان “پانتیون با طعم بد” رد کرد. با این وجود ، آنها تقریباً سودآور بودند. هال والیس ، که نه نفر از آنها را تولید کرد ، اظهار داشت: “یک تصویر پرشلی تنها چیز مطمئن در هالیوود است.” p>

از فیلم های پریسلی در دهه 1960 ، 15 با آلبوم موسیقی متن و 5 مورد دیگر با موسیقی متن فیلم همراه بودند. . برنامه های سریع تولید و انتشار فیلم ها – که او اغلب در سه سال یک بار با ستاره می شد – بر موسیقی او تأثیر گذاشت. طبق گفته جری لایبر ، فرمول موسیقی متن فیلم قبل از عزیمت پریسلی برای ارتش از قبل مشهود بود: “سه تصنیف ، یک درجه متوسط ​​[شماره] ، یک سرعت بالا و دیگری” blues boogie blues “. با گذشت دهه ، کیفیت آهنگهای موسیقی متن فیلم “به تدریج بدتر” شد. جولی پاریش ، که در بهشت ​​، سبک هاوایی ظاهر شد () 1966) ، می گوید که او از بسیاری از آهنگهای انتخاب شده برای فیلم هایش متنفر بود. گوردون استوکر Jordanaires توضیح می دهد که چگونه پریسلی از میکروفون استودیو عقب نشینی کرد: “این ماده چنان بد بود که احساس کرد نمی تواند آن را بخواند.” بیشتر آلبوم های فیلم یک ترانه یا دو آهنگ از نویسندگان محترم مانند تیم Doc Pomus و Mort Shuman a > اما به طور کلی ، طبق گفته زندگینامه جری هاپکینز ، این شماره ها “به ترتیب توسط مردانی نوشته شده اند که هرگز الویس یا راک اند رول را درک نمی کردند.” صرف نظر از کیفیت آهنگ ها ، گفته می شود كه پریسلی به طور کلی آنها را با تعهد خوب خوانندگی می كرد. منتقدان دیو مارش برعکس این حرف را شنید: “پریسلی سعی نمی کند ، عاقلانه ترین عاقلانه در مواجهه با موادی مانند” اتاقی برای رومبا در یک ماشین اسپرت “و” Rock-a-Hula Baby . “”

در نیمه اول دهه ، سه آلبوم موسیقی متن فیلم پرزلی در جدول پاپ شماره یک قرار گرفتند و چند مورد از محبوب ترین آهنگ های او آمد. از فیلم های او ، مانند “ نمی توان کمک کرد عشق به عشق بیفتد ” (1961) و “ بازگشت به فرستنده ” (1962). (“ Viva Las Vegas ” ، عنوان عنوان فیلم سال 1964 ، یک ضربه جزئی به عنوان B بود و فقط بعداً محبوب شد. .) اما ، همانند شایستگی هنری ، بازده تجاری به طور پیوسته کاهش می یابد. طی یک دوره پنج ساله — 1964 تا 1968 ، — پریسلی تنها یک ده فیلم برتر داشت: “ گریه در نمازخانه ” (1965) ، یک انجیل تعداد آلبوم های غیر فیلم در سال 1960 به ثبت رسیده است. درمورد انتشار آلبوم های غیر فیلم ، در ژوئن سال 1962 از Pot Luck و در نوامبر 1968 پخش موسیقی متن فیلم مخصوص تلویزیون که نشانگر بازگشت او بود ، فقط یک LP جدید مطالب توسط پریسلی صادر شد: آلبوم انجیل چقدر عالی هستی i> (1967). این نخستین جایزه گرمی را برای بهترین عملکرد مقدس کسب کرد. همانطور که مارش توضیح داد ، پریسلی “مطمئناً بزرگترین خواننده انجیل سفید زمان خود [و] واقعاً آخرین هنرمند راک اند رول بود که انجیل را به عنوان ترانه های سکولار خود به عنوان مؤلفه ای از شخصیت موسیقی وی حیاتی ساخت.”

اندکی قبل از کریسمس 1966 ، بیش از هفت سال از اولین ملاقات آنها ، پریسلی به پریسیلا بولیو پیشنهاد داد. آنها در اول ماه مه 1967 در یک مراسم کوتاه در مجموعه خود در هتل علاءالدین در لاس وگاس ازدواج کردند. جریان فیلم های فرمول و موسیقی متن فیلم خط مونتاژ روی چرخید. تا اکتبر 1967 ، هنگامی که موسیقی متن آهنگ Clambake “تا آن زمان ، البته ، خسارت وارد شده بود” ، همانطور که مورخان Connie Kirchberg و Marc Hendrickx می گویند. “الویس به عنوان یک شوخی توسط دوستداران موسیقی جدی دیده می شد و به غیر از وفادارترین طرفداران او بوده است.”

1968-1973: Returnback

الویس i> الویس i>: ویژه ’68 بازگشت بازگشت

اصلی مقاله: الویس (برنامه تلویزیونی 1968)

پرزها با لیزا ماری تازه متولد شده ، فوریه 1968

پریسلی تنها فرزند ، لیزا ماری ، در اول فوریه 1968 متولد شد ، در دوره ای که از زندگی حرفه ای او بسیار ناراضی بود. از بین هشت تک آهنگ پرزلی که بین ژانویه سال 1967 و می 1968 منتشر شد ، تنها دو عنوان در 40 فیلم برتر و هیچکدام بیشتر از شماره 28 نیست. آلبوم موسیقی متن آهنگ بعدی او ، Speedway ، در شماره 82 درگذشت. نمودار> بیلبورد پارکر برنامه های خود را به تلویزیون منتقل کرده بود ، جایی که پریسلی از زمان نمایش سیناترا تایمکس در سال 1960 ظاهر نشده بود. او با NBC مانور داد که شبکه را متعهد به تأمین مالی یک ویژگی تئاتری کند و یک ویژه کریسمس را پخش کند. p>

پرشلی ، یک ژاکت چرمی تنگ سیاه با یقه ایستاده ناپلئونی ، چرم سیاه بندهای مچی و شلوار چرمی مشکی ، یک میکروفون را با یک طناب بلند نگه می دارد موهای او ، که به نظر سیاه نیز می رسد ، در پیشانی او قرار می گیرند.در مقابل او یک پایه میکروفون خالی قرار دارد که در پشت آن ، از زیر مرحله شروع می شود و از بالا بلند می شود ، مخاطب اعضا او را تماشا می کنند. یک زن جوان با موهای سیاه بلند در ردیف جلو به طرز چشمگیری به حالت چشم و چشم نگاه می کند.

ویژه بازگشت “68 “یکی از مشهورترین تصاویر” پریسلی را تولید کرد ،

گرفته شده در 29 ژوئن 1968 .

ضبط شده در اواخر ژوئن در بوربانک ، کالیفرنیا ، ویژه ، به نام ساده الویس i> ، در تاریخ 3 دسامبر 1968 پخش شد. بعداً به عنوان ’68 بازگشت ویژه ‘معروف شد ، این نمایش با نمایش استودیوی پر زرق و برق و همچنین آهنگ های اجرا شده با یک گروه در مقابل مخاطبان کوچک اجرا شد. اولین پخش زنده از پرزلی اجراها از سال 1961 به نمایش درآمد. بخش های زنده پرلی را پوشیده از چرم سیاه و تنگ ، آواز خواندن و نوازندگی گیتار با سبکی بی نظیر که یادآور روزهای ابتدایی راک اند رول او بود. بیل بلو که این لباس را طراحی کرده بود ، یقه ایستاده ناپلئونی را به وی داد (پرشلی معمولاً یقه های بلندی پوشید زیرا معتقد بود گردن او خیلی طولانی به نظر می رسد) ، یک ویژگی طراحی که وی بعداً علامت تجاری اصلی لباسهای پریسلی را به صحنه می آورد. سالهای بعد. استیو بایندر ، کارگردان و تهیه کننده تلاش زیادی کرده بود تا به خواننده عصبی اطمینان کند و نمایشی را تهیه کند که با ساعتی از آهنگهای کریسمس که در ابتدا پارکر در ابتدا برنامه ریزی کرده بود فاصله نداشته باشد. نمایش ، بالاترین امتیاز NBC در آن فصل ، 42 درصد از کل تماشاگران را به خود جلب کرد. Jon Landau از مجله چشم i> اظهار داشت: “چیزی جادویی در مورد تماشای مردی وجود دارد که خود را گم کرده است و راه بازگشت به خانه را پیدا می کند. نوع قدرت مردم دیگر انتظار خوانندگان راک اند رول را ندارند. او بدن خود را با کمال تظاهر و کوششی که باید جیم موریسون سبز کند با حسادت جابجا کرد. “” دیو مارش اجرای را یکی “شکوه عاطفی و تشدید تاریخی” می نامد. p>

تا ژانویه سال 1969 ، تک آهنگ “ If I Can Dream > “، که مخصوص آن نوشته شده است ، به شماره 12 رسید. آلبوم موسیقی متن آهنگ به ده نفر برتر رسید. به گفته دوست جری شیلینگ ، ویژه یادآوری پرسلی از آنچه که “او سالها قادر به انجام آن نبود ، قادر به انتخاب مردم بود ، قادر به انتخاب چه آهنگهایی بود و به او گفته نشده است که چه چیزی باید در موسیقی متن باشد … او مرد از زندان بود. ” بیندر در مورد واکنش پریسلی گفت: “من 60 دقیقه نمایش الویس را بازی کردم و او در اتاق نمایش به من گفت:” استیو ، این بزرگترین کاری است که من در زندگی ام انجام داده ام. حرف شما را می گویم که هرگز نخوانم. آهنگی که به آن اعتقادی ندارم. “”

از الویس در ممفیس و بین المللی span>

با تجرب of تجربه ویژه Comeback ، پریسلی مشغول انجام یک سری از جلسات ضبط شده در استودیوی صدا و سیمای آمریکا بود که منجر به تحسین از الویس در ممفیس شد در ژوئن سال 1969 منتشر شد ، این اولین آلبوم سکولار و غیر موسیقی متن از یک دوره اختصاصی در هشت سال در استودیو بود. همانطور که توسط دیو مارش توضیح داده شده است ، “این شاهکاری است که در آن پریسلی بلافاصله با روند موسیقی پاپ روبرو می شود که به نظر می رسید او را در طول سال های فیلم عبور می دهد. “

پریسلی علاقه داشت مجدداً اجرای زنده را از سر بگیرد. به دنبال موفقیت ویژه Comeback Special ، پیشنهادهایی از سراسر دنیا وارد شد. لندن پالادیوم به پارکر 28،000 دلار برای یک هفته تعامل ارائه داد. وی در پاسخ گفت: “این برای من خوب است ، حالا چقدر می توانید برای الویس دریافت کنید؟” در ماه مه ، نام تجاری جدید هتل بین المللی در لاس وگاس ، با افتخار بزرگترین نمایشگاه سالن شهر ، اعلام کرد که پریسلی را رزرو کرده است ، و او را برای انجام 57 نمایش از زمان برنامه ریزی کرده است چهار هفته از تاریخ 31 ژوئیه آغاز شد. مور ، فونتانا و جوردانیرس از ترس از دست دادن جلسه سودآور جلسه ای که در نشویل داشتند ، شرکت نکردند. پریسلی همراهی جدید و برتر ، به سرپرستی گیتاریست جیمز برتون و شامل دو گروه انجیل ، The Imperials و الهامات شیرین. با این وجود ، وی عصبی بود: تنها نامزدی قبلی وی در لاس وگاس ، در سال 1956 ، بسیار ناامیدکننده بود ، و او آن شکست را فراموش نکرده و فراموش نکرده بود. برای تجدید نظر در رویکرد خود به اجراها ، پریسلی از نمایشگاه ها و سالن های هتل لاس وگاس بازدید کرد که در یکی از آن ها ، آن دسته از فلامینگو ، با تام جونز روبرو شد که سبک تهاجمی او شبیه به رویکرد خود در دهه 1950 بود. این دو با هم دوست شدند. پرستلی در حال حاضر مطالعه کاراته در آن زمان ، بیل بلو را استخدام کرد تا انواع گربه های کاراتکاس را برای او طراحی کند. اینها ، به شکل jumpsuit ، “لباسهای مرحله” او در سالهای بعدی او بودند. پارکر ، که قصد داشت بازگشت پریسلی را به عنوان یک رویداد تجاری نمایش در سال ، بازگرداند ، بر فشار تبلیغاتی مهم نظارت داشت. از طرف خودش ، صاحب هتل کرک کرکوریان ترتیب داد تا هواپیمای شخصی خود را به نیویورک بفرستد تا برای اولین بار در خبرنگاران راک پرواز کند. p>

پریسلی به مرحله بدون مقدمه مخاطبان 2200 نفر از جمله افراد مشهور بسیاری قبل از خواندن یادداشت و دیگری پس از اجرای نمایش ، او را به حالت ایستاده تخمین زدند. یک سوم پس از محاصره خود ، “نمی توانیم به سقوط در عشق کمک کنیم” (آهنگی که بیشتر اواخر دهه 1970 شماره نهایی او خواهد بود). در یک کنفرانس مطبوعاتی بعد از نمایش ، وقتی یک روزنامه نگار از او به عنوان “پادشاه” یاد کرد ، پریسلی به سمت چربی های دومینو ، که در صحنه حضور داشت ، اشاره کرد. پریسلی گفت: “نه ، این پادشاه واقعی راک اند رول است.” روز بعد ، مذاکرات پارکر با هتل منجر به عقد قرارداد 5 ساله برای پرسلی برای بازی هر فوریه و آگوست با حقوق سالیانه 1 میلیون دلار شد. نیوزویک اظهار داشت: “چندین چیز غیرقابل باور در مورد الویس وجود دارد ، اما باورنکردنی ترین قدرت ماندن او در دنیایی است که حرفه های شهاب سنگ مانند ستاره های تیراندازی محو می شوند.” Rolling Stone

پریسلی را “فوق طبیعی ، معاد خودش” نامید. در ماه نوامبر ، فیلم آخر غیر کنسرت پریسلی با نام تغییر عادت افتتاح شد. آلبوم دوتایی از ممفیس به وگاس / از وگاس تا ممفیس ؛ LP اول شامل اجراهای زنده از International ، دوم دیگر کاهش از جلسات Sound American بود. “ذهن مشکوک” به بالای جدول ها رسیده است first اولین پاپ شماره یک پریسلی ایالات متحده در بیش از هفت سال و آخرین مورد او. [215]

کاساندرا پترسون ، بعداً الویرا تلویزیون ، در این دوره با پریسلی در لاس وگاس ملاقات کرد ، جایی که او به عنوان یک دختر نمایش کار می کرد. او از برخورد آنها به یاد می آورد ، “وقتی با او ملاقات کردم خیلی ضد مواد مخدر بود. من به او گفتم که من سیگار ماری جوانا می کشم ، و او فقط وحشت زده شده است. او گفت:” دیگر هرگز این کار را نکنید. ” او فقط به شدت با داروهای تفریحی مخالف بود ، او همچنین به ندرت می نوشید. چند تن از اعضای خانواده وی مشروبات الکلی بوده اند ، سرنوشتی که وی قصد داشت از آن جلوگیری کند. sp>

بازگشت به تور و دیدار با نیکسون

پریسلی بازگشت در اوایل سال 1970 برای اولین بار در ماه بین المللی درگیر ، برای دو ماه درگیر دو ماه سال ، اجرای دو نمایش شبانه. ضبط های این نمایش ها در آلبوم در صحنه صادر شد. در اواخر فوریه ، پریسلی شش نمایش رکورددار حضور در هوستون آسترودوم اجرا کرد. در ماه آوریل ، تک آهنگ “ Wonder You ” منتشر شد – یک شماره یک در انگلستان ، در صدر ایالات متحده قرار گرفت بزرگسالان معاصر نمودار. MGM تمرینات و فیلم های کنسرت را در بین المللی در ماه آگوست برای مستند الویس: این راهی است که فیلمبرداری کرده است. پریسلی اکنون در حال انجام یک لباس پرش بود که به یک علامت تجاری از عملکرد زنده او تبدیل شد. در طی این درگیری ، وی تهدید به قتل شد مگر اینکه 50 هزار دلار پرداخت شود. پریسلی از دهه 1950 مورد هدف بسیاری از تهدیدها قرار گرفت ، اغلب بدون اطلاع وی. FBI تهدید را جدی گرفت و امنیت برای دو نمایش بعدی تقویت شد. پریسلی با یک درینجر در بوت سمت راست خود و یک تپانچه .45 در کمر او وارد صحنه شد ، اما کنسرت ها بدون حادثه به پایان رسید. p>

آلبوم این راهی است که در آن وجود دارد ، که برای همراهی مستند و همراه با ضبط های استودیویی و زنده ، ساخته شده است. همانطور که جان رابرتسون ، مورخ موسیقی خاطرنشان می کند ، “اقتدار آواز پریسلی به این مبحث کمک کرد که این آلبوم قاطعانه از الهام بخش جلسات ممفیس از آمریکایی ریشه بگیرد تا به صدایی از وسط جاده برسد. سوزش عقب ، و روح و تحقیق و توسعه در ممفیس باقیمانده ، پاپ سفید بسیار تمیز و بسیار تمیز – مناسب برای جمعیت لاس وگاس بود ، اما یک گام واپسگرایانه مشخص برای الویس. ” پس از پایان درگیری بین المللی خود در 7 سپتامبر ، پریسلی در یک تور کنسرت یک هفته ای ، عمدتا از جنوب ، اولین بار از سال 1958 شروع به کار کرد. تور یک هفته دیگر ، ساحل غربی ، در نوامبر برگزار شد. p>

پرونده :Elvis-nixon.jpg

پریسلی با رئیس جمهور آمریکا دیدار می کند p> ریچارد نیکسون

در دفتر بیضی کاخ سفید ، 21 دسامبر 1970

در 21 دسامبر 1970 ، پریسلی جلسه ای را با رئیس جمهور ریچارد نیکسون در کاخ سفید ایجاد کرد ، جایی که وی میهن پرستی و تحقیر خود را برای هیپی هیپی ، فرهنگ دارویی در حال رشد ، و به طور کلی ضد فرهنگ . وی از نیکسون خواست تا نشان دفتر مواد مخدر و مواد مخدر خطرناک را به شما دهد تا موارد مشابهی را که شروع کرده بود به جمع آوری و نشانه مجازات رسمی تلاشهای میهن پرستانه او نیکسون ، که ظاهراً این برخورد را بی دست و پا یافت ، ابراز عقیده کرد که پریسلی می تواند پیام مثبتی به جوانان بفرستد و از این رو مهم است که وی “اعتبار خود را حفظ کند”. پریسلی به نیکسون گفت که بیتل ها ، که ترانه های او را به طور مرتب در زمان کنسرت در کنسرت اجرا می کرد ، نمونه ای از آنچه که او می دید به عنوان یک روند ضد آمریکایی و سوء مصرف مواد در فرهنگ عامه است. با شنیدن گزارش های جلسه ، پل مک کارتی بعدا گفت که “کمی احساس خیانت کرده است” و اظهار داشت: “شوخی بزرگ این بود که ما داروهای [غیرقانونی] مصرف می کردیم ، و ببین چه اتفاقی برای او افتاده است “، مرجعی برای مرگ پرسلی ، با سوء استفاده از مواد مخدر عجله کرد. p>

ایالات متحده اتاق بازرگانی جونیور پرسلی را به عنوان یکی از ده جوان برجسته سال ملی خود در تاریخ 16 ژانویه 1971 نامگذاری کرد. چندی پس از آن ، شهر ممفیس کشش بزرگراه 51 جنوب که گراشلند در آن” بلوار الویس پریسلی “واقع شده است. در همان سال ، پریسلی به اولین خواننده راک اند رول تبدیل شد که جایزه Lifetime Achievement (که در آن زمان به عنوان جایزه بینگ کراسبی شناخته می شد) توسط آکادمی ملی ضبط هنر و علوم ، سازمان جایزه گرمی. سه آلبوم استودیویی پرستلی جدید و غیر فیلم پرستلی در سال 1971 منتشر شد ، تقریباً در هشت سال گذشته. منتخب منتقدین بیشتر از “الویس کانتی” بود ، رکورد مفهوم که روی استانداردهای ژانر متمرکز بود. بزرگترین فروشنده الویس می نویسد دنیای شگفت انگیز کریسمس “، حقیقت ترین بیانیه همه” طبق گفته گریل مارکوس. “در میان ده آهنگ کریسمس بسیار دردناک ، هر کس آواز با صداقت و فروتنانه وحشتناک ، می توان یافت الویس تام – گرفتن راه خود را در شش دقیقه شگفت انگیز از” کودک کریسمس مبارک ، “پیرزنی قدیمی چارلز براون

بلوز.” به گفته گورالنیک ، “برجسته واقعی” یکی از جلسات سال 1971 ضبط “من واقعی خواهم شد” ، “هنوز هم اینجا هستم” و “دوباره تو را به خانه می برم ، کاتلین” سه گانه آهنگ پریسلی که در یک مجموعه تکنوازی نادر ضبط کرده بود ، بعد از اینکه همه افراد به خانه خود رفتند در پیانو نشسته بودند: “نخوابیدن ، خردمندی ، تنهایی ، نیاز – همه با کمبود برهنه زینتی که الویس ظاهراً به سختی نمایش داده شده بود ارتباط برقرار شد. روند رسمی ضبط. “

شکست ازدواج و الهه از هاوایی

همچنین ببینید: الهه از Hawaii Via Satellite

MGM دوباره در آوریل 1972 پریسلی را دوباره فیلمبرداری کرد ، این بار برای الویس در تور که اجرا شد برای کسب جایزه جایزه گلدن گلوب بهترین فیلم مستند در آن سال در آن سال. آلبوم انجیلی او که آن ماه منتشر شد ، برای دومین بار موفق به دریافت جایزه گرمی دوم خود ، برای بهترین عملکرد الهام بخش شد. یک تور 14 روزه با چهار نمایش بی سابقه فروش بی سابقه در باغ مربع مدیسون در نیویورک آغاز شد. کنسرت عصرانه در تاریخ 10 ژوئیه یک هفته بعد به شکل LP ضبط و منتشر شد. الویس: همانطور که در مادیسون گاردن ضبط شده است یکی از آلبوم های پرفروش پریسلی شد. پس از تور ، تک آهنگ “ سوزاندن عشق ” منتشر شد — آخرین ده مورد برتر پرزلی در نمودار پاپ ایالات متحده. منتقد راک رابرت کریستگائو ، نوشت: “هیجان انگیز ترین تک آهنگ الویس از زمان” All Shook Up “ساخته شده است.” “چه کس دیگری می تواند” نزدیک تر شود ، شعله های آتش اکنون بدن من را لیسیده اند “مانند یک قرار با جیمز براون band backup ؟”

پرشلی ، گوشت گوسفند خرد شده و پر از چهره ، در یک میکروفن دستی آواز می شود. یک لی طلایی به دور گردنش کشیده می شود ، و او یک پرش پرش از رنگ سفید پر رنگ و پر رنگ با موی چتری قرمز ، آبی و طلایی پوشیده است.

پریسلی در p> الوهه از هاوایی i>

که از طریق ماهواره در 14 ژانویه 1973 به صورت زنده پخش شد. خود خواننده با نقش برجسته لباس عقاب خود ، به عنوان “چیزی که می گوید” آمریکا “به جهان است.”

پریسلی و همسرش ، در همین حال ، به طور فزاینده ای از هم دور شده بود ، و به سختی نمی توانست زندگی کند. در سال 1971 ، رابطه ای که با جویس بووا داشت در نتیجه بارداری و سقط جنین منجر به نامشخصی شد. او غالباً احتمال انتقال او به گراسلند را مطرح می کرد و می گفت احتمال دارد او پریسیسلا را ترک کند. پرزلیس در 23 فوریه 1972 پس از افشای روابط خود با مایک استون از هم جدا شد ، یک مربی کاراته پرسلی به او توصیه کرد. پریسیلا اظهار می دارد که وقتی به او گفت ، پریسلی “گرفت … و به زور عاشق” او “شد و اظهار داشت:” اینگونه است که یک مرد واقعی به زن خود عشق می ورزد. ” پنج ماه بعد ، دوست دختر جدید پریسلی ، لیندا تامپسون ، ترانه سرا و یک بار ملکه زیبایی ممفیس ، با او درگیر شد. پریسلی و همسرش در تاریخ 18 اوت برای طلاق تقاضا كردند. طبق گفته جو مسكو از امپریال ها ، عدم موفقیت ازدواج پریسلی “ضربه ای بود كه او هرگز بهبود نیافته است.”

در ژانویه سال 1973 ، پریسلی دو فایده انجام داد. کنسرت های صندوق سرطان Kui Lee در رابطه با یک ویژه تلویزیونی پیشگام ، یعنی Aloha from Hawaii اولین نمایش به عنوان یک تمرین عملی و تهیه نسخه پشتیبان باید در صورت بروز مشکلات فنی در پخش زنده دو روز بعد تأثیر بگذارد. پخش شده طبق برنامه ریزی در تاریخ 14 ژانویه ، الوهه از هاوایی i> اولین پخش ماهواره ای کنسرت جهانی بود که به میلیون ها بیننده به صورت زنده و با تاخیر نوار رسید. لباس پریسلی به عنوان شناخته شده ترین نمونه لباس های کنسرت پیچیده تبدیل شد که شخصیت روز دوم وی از نزدیک با وی در ارتباط بود. همانطور که توسط بابی آن ماسون شرح داده شده است ، “در پایان نمایش ، هنگامی که او کیپ عقاب آمریکایی خود را گسترش می دهد ، با بالهای کشیده شده عقاب بر روی پشت ، او به چهره ای خدا تبدیل می شود. ” آلبوم دوتایی همراه ، که در ماه فوریه منتشر شد ، به شماره یک رفت و در نهایت بیش از 5 میلیون نسخه در ایالات متحده به فروش رسید. ثابت شد که آخرین آلبوم شماره یک پاپ پرشلی در ایالات متحده در طول زندگی وی است. [248] sup>

در یک نمایش نیمه شب در همان ماه ، چهار مرد در یک حمله ظاهری روی صحنه آمدند. مردان امنیتی به دفاع پرسلی پرواز کردند و غریزه کاراته این خواننده در حالی که وی یک مهاجمان را از صحنه خارج می کرد ، دست به دست شد. پس از نمایش ، او با این ایده که مردان توسط مایک استون برای کشتن او فرستاده شده اند وسواس پیدا کردند. اگرچه به نظر می رسید که آنها فقط هوادارانی بیش از حد بودند ، اما او عصبانی شد ، “در من درد زیادی وجود دارد … سنگ [باید] بمیرد.” طغیان وی با چنان شدت ادامه یافت که یک پزشک با وجود دوزهای زیاد دارو قادر به آرامش او نبود. بعد از دو روز کامل غوغا ، سرخ غربی ، دوست و محافظ وی ، احساس کرد که مجبور به گرفتن قیمتی برای قتل یک قرارداد شدند و وقتی پریسلی تصمیم گرفت ، تسکین یافت. بیایید فعلاً این را رها کنیم. شاید کمی سنگین باشد. “

1973-1977: وخیم شدن سلامتی و مرگ h3>

بحرانهای پزشکی و آخرین جلسات استودیویی

طلاق پرزلی در تاریخ 9 اکتبر 1973 عملی شد. او اکنون به طور فزاینده ای ناخوشایند بود. دو بار در طول سال بیش از حد از باربیتورات ها تجویز شد و پس از اولین حادثه ، سه روز در کما در مجموعه هتل خود گذراند. در اواخر سال 1973 ، وی در بیمارستان بستری شد و از اثرات اعتیاد پتیدین به دلیل بیماری سمیکوماتوز در بیمارستان بستری شد. به گفته پزشک مراقبت های اولیه ، دکتر George C. Nichopoulos ، پریسلی “احساس کرد که با گرفتن [داروهای] از پزشک ، او معمول نبوده است. روزنامه نگار روزانه چیزی را از خیابان بیرون می آورد. ” از زمان بازگشت ، او هر سال نمایش های بیشتری را روی صحنه می برد و 1973 168 کنسرت را دید که شلوغ ترین برنامه او تا به امروز است. با وجود عدم سلامتی وی ، در سال 1974 وی برنامه تورهای فشرده دیگری را در پیش گرفت. p>

وضعیت پرزلی در ماه سپتامبر به طرز چشمگیری کاهش یافت. صفحه کلید > تونی براون از ورود خواننده در کنسرت دانشگاه مریلند به یاد می آورد: ” او از لیموزین به زانو در آمد و مردم برای کمک به آنها پریدند ، و او آنها را مانند “کمکم نکنید” دور کرد. او به روی صحنه رفت و سی دقیقه اول مانند پست ، روی میخی قرار گرفت. همه مانند یک پست به یکدیگر نگاه می کنند ، “آیا تور به این ترتیب اتفاق می افتد؟” جان ویلکینسون ، گیتاریست یادآوری کرد ، “او همه روده بود. او دوغور بود. او خیلی لعنتی بود … … واضح بود که او مواد مخدر مصرف کرده است. همانطور که واضح است بدنش بسیار اشتباهی رخ داده است. خیلی بد بود که کلمات آهنگ ها به سختی قابل درک بود. … یادمه گریه کردم. وی به سختی می تواند مقدمه ها را بدست آورد. “ویلکینسون اظهار داشت که چند شب بعد در دیترویت ” ، “من او را در اتاق رختکن خود تماشا کردم ، فقط روی یک صندلی چسبیده بود ، قادر به حرکت نیست. بنابراین اغلب من فکر می کردم ، رئیس ، چرا شما فقط این تور را لغو نمی کنید و یک سال مرخصی می گیرید …؟ من یکبار در یک لحظه محافظت شده به چیزی اشاره کردم. او من را به پشت وصله کرد و گفت ، “خوب خواهد بود. آیا نگران این موضوع نیستید. “” پریسلی همچنان به بازی فروش جمعیت می پرداخت. p>

در 13 ژوئیه سال 1976 ، ورنون پریسلی – که عمیقاً درگیر امور مالی پسرش شده بود – اخراج شد “ Memphis Mafia “محافظ های Red West (دوست پرزلی از دهه 1950) ، سونی وست و دیوید هبلر با استناد به لزوم” کاهش هزینه ها “. پریسلی در Palm Springs در آن زمان ، [259] و برخی اظهار داشتند که این خواننده خیلی ناجوانمردانه بود که با این سه نفر روبرو شود. یکی دیگر از همکاران پرزلی ، جان اوگادی ، معتقد است که محافظان از کار افتاده اند زیرا برخورد ناشایست با طرفداران باعث شده که دعاوی بیش از حد زیادی ایجاد شود. دیوید استنلی ، نامادری پریسلی ، ادعا كرده است كه محافظان از آنجا اخراج شدند زیرا در مورد وابستگی به مواد مخدر پریسلی بیشتر مورد هجوم قرار گرفتند. p>

RCA ، كه بیش از یك دهه از جریان پایدار محصول پرزلی بهره مند بود ، با کم شدن علاقه وی به گذراندن وقت در استودیو ، مضطرب شد. پس از یک جلسه دسامبر 1973 که 18 آهنگ تولید کرد ، تقریباً برای دو آلبوم کافی بود ، وی در سال 1974 وارد استودیو نشد. پارکر RCA را با ضبط یک کنسرت دیگر به فروش رساند ، الویس ضبط زنده در صحنه در ممفیس . ضبط شده در 20 مارس ، شامل نسخه ای از “چگونه عالی تو هنر” است که برنده جایزه پری پستی سومین و آخرین مسابقه جایزه گرمی او شد. (هر سه برنده رقابت گرمی او – از بین 14 نامزد كلی ، برای ضبط انجیل بودند.) پریسلی در مارس 1975 به استودیوی هالیوود بازگشت ، اما تلاش های پاركر برای ترتیب یك جلسه دیگر تا پایان سال ناموفق بود. در سال 1976 ، RCA یک استودیوی تلفن همراه را به Graceland فرستاد که دو جلسه ضبط تمام عیار را در خانه پریسلی امکان پذیر کرد. حتی در آن زمینه راحت ، روند ضبط اکنون برای او مبارزاتی بود. p>

برای همه نگرانی های مدیر و مدیر خود ، در جلسات استودیویی بین ژوئیه 1973 و اکتبر 1976 ، پرشلی تقریباً کل محتویات را ضبط کرد. شش آلبوم اگرچه او دیگر حضور پررنگی در نمودارهای پاپ نداشت ، پنج آلبوم از این آلبومها وارد پنج جدول برتر جدول کشور شدند و سه نفر به شماره یک رفتند: سرزمین موعود (1975) ، از بلوار الویس پریسلی ، ممفیس ، تنسی (1976) ، و آبی مودب (1977). این داستان با مجردهایش مشابه بود – هیچ بازدید عمده ای از پاپ وجود نداشت ، اما پریسلی نه تنها در بازار کشور بلکه در رادیو معاصر بزرگسالان نیز یک نیروی قابل توجه بود. هشت ترانه استودیویی از این دوره که در طول زندگی وی منتشر شد ، ده مورد برتر در یک یا هر دو نمودار بود ، چهار مورد در سال 1974. “پسر من” در سال 1975 تعداد معاصر بزرگسالان شماره یک بود و “ مودی آبی a>” در صدر جدول کشور قرار گرفت و در رده بزرگسالان به رتبه دوم رسید. نمودار معاصر در سال 1976. شاید تحسین برانگیزترین ضبط او از آن دوره در آن سال اتفاق بیفتد ، با آنچه که گریل مارکوس آن را “حمله آخرالزمانی” خود به روح کلاسیک “صدمه” توصیف کرد. دیو مارش درباره عملکرد پریسلی نوشت: “اگر او احساس كرد كه صدای او را صدا می كند” ، “جای تعجب نیست كه او فقط یك سال از زندگی خود باقی مانده بود ، اما موفق شد این مدت طولانی زنده بماند.”

سال آخر مرگ و مرگ

پریسلی و لیندا تامپسون در نوامبر 1976 از هم جدا شدند و او با دوست دختر جدیدی به نام زنجبیل آلدن درگیر شد. او به آلدن پیشنهاد داد و دو ماه بعد به او حلقه نامزدی داد ، اگرچه چند نفر از دوستانش بعداً ادعا كردند كه وی قصد جدی ازدواج مجدد را ندارد. تونی شهرمن ، روزنامه نگار می نویسد که تا اوایل سال 1977 ، “پریسلی به یک کاریکاتور گروتسک از سابق براق و پرانرژی او تبدیل شده بود. به شدت اضافه وزن ، ذهن او که توسط داروخانه ای که روزانه از آن استفاده می کرد ، فرو رفته بود ، به سختی توانست خودش را از طریق کنسرت های مختصر خود بکشد. در اسکندریه ، لوئیزیانا ، این خواننده کمتر از یک ساعت در صحنه بود و “درک آن غیرممکن بود”. پریسلی در حضور در باتون روژ ظاهر نشد. او نتوانست از تخت هتل خود خارج شود و بقیه تور لغو شد. علی رغم وخیم تر شدن وضعیت سلامتی وی ، وی همچنان به اکثر تعهدات تور پیوست. در مقاله رپید سیتی ، داکوتای جنوبی “او به قدری عصبی روی صحنه بود که به سختی می توانست صحبت کند” ، به گفته ساموئل روی ، مورخ پریسلی ، و نتوانست برای “انجام هرگونه حرکت چشمگیر” گورالنیک اظهار داشت كه هواداران “نسبت به ناامیدی خود به طور فزاینده ای ناجور می شوند ، اما به نظر می رسید كه همه چیز درست از پریسلی گذشته است ، كه دنیای او تقریباً كاملاً در اتاق او و كتابهای معنویتگرایی قرار گرفته است. ” یک پسر عموزاده ، بیلی اسمیت ، به یاد می آورد که چگونه پریسلی ساعتها در اتاق خود می نشیند و گپ می زند ، گاهی اوقات طرح های مورد علاقه Monty Python و فرارهای گذشته خود را بازگو می کرد ، اما بیشتر اوقات با وسواس پارانوئیدی که به اسمیت یادآوری می کرد هوارد هیوز . “ Way Down ” ، آخرین تک آهنگ پرزلی که در طول زندگی اش صادر شد ، در تاریخ 6 ژوئن اکران شد. در تور بعدی ، CBS دو کنسرت را برای یک تلویزیون ویژه فیلمبرداری کرد ، الویس در کنسرت i> که اکتبر پخش می شود. گورالنیک می نویسد: در اولین مورد این ، در اوماها در تاریخ 19 ژوئن ، صدای پریسلی ، صدای پریسلی می نویسد ، “تقریباً غیرقابل تشخیص است ، ابزاری کوچک و کودکانه که در آن بیشتر صحبت می کند. از خواندن بیشتر آهنگ ها ، به طور نامشخصی برای ملودی در دیگران پخش می شود ، و واقعاً قادر به بیان یا طراحی نیست. ” او در شب دوم ، دو روز بعد در رپید سیتی بهتر عمل کرد: “او سالم تر به نظر می رسید ، به نظر می رسید وزن کمی از دست داده است ، و صدا بهتری نیز پیدا می کند” ، اگرچه ظاهر او هنوز “چهره ای بود که در کلاه آبی پوشانده شده بود – موهای سیاه که روی آن ورقهای عرق بر روی گونه های کم رنگ و متورم فرو می رود. ” کنسرت پایانی او در ایندیاناپولیس ، ایندیانا در بازار میدان آرنا در تاریخ 26 ژوئن برگزار شد.

کتاب الویس: چه اتفاقی افتاد؟ i> که توسط سه محافظ سال گذشته اخراج شد ، در اول اوت منتشر شد. این نخستین نمایشگاهی بود که در مورد سالهای سوء مصرف مواد مخدر پریسلی به تفصیل پرداخت. او از این کتاب ویران شد و ناموفق بود که با عرضه پول به ناشران ، انتشار آن متوقف شد. تا این لحظه ، وی از بیماری های متعدد رنج می برد: گلوکوم ، فشار خون بالا ، آسیب کبدی و بزرگ روده بزرگ ، هر یک از این موارد تشدید شده و احتمالاً ناشی از سوء مصرف مواد مخدر است. تجزیه و تحلیل ژنتیکی یک نمونه مو در سال 2014 شواهدی از انواع ژنتیکی پیدا کرد که می تواند باعث ایجاد گلوکوم ، میگرن و هیپرتروفیک وی کاردیومیوپاتی شود. [285]

قرار بود پریسلی عصر چهارشنبه 16 اوت 1977 از ممیس پرواز کند تا آغاز شود یک تور دیگر آن روز بعد از ظهر ، زنجبیل آلدن او را بی پاسخ در کف حمام خود کشف کرد. تلاش برای احیای وی با شکست انجامید و مرگ در ساعت 3:30 بعد از ظهر رسماً اعلام شد. در بیمارستان باپتیست یادبود.

رئیس جمهور جیمی کارتر بیانیه ای صادر کرد که به پریسلی اعتقاد داشت که “دائماً چهره فرهنگ مردمی آمریکا را تغییر داده است”. هزاران نفر در خارج از Graceland جمع شدند تا صندوق باز را مشاهده کنند. بیلی مان ، یکی از عموزاده های پریسلی ، 18،000 دلار را برای گرفتن عکس از جسد مخفیانه پذیرفت. این تصویر روی جلد بزرگترین شماره فروش National Enquirer ظاهر شد. آلدن برای داستانش قرارداد معامله ای با 105،000 دلار به دست آورد اما در زمان شکستن توافق نامه انحصاری بودن ، كمتر تصمیم گرفت. پریسلی هیچ چیز را به خواست خود باقی نگذاشت.

تشییع جنازه پریسلی در روز پنج شنبه ، 18 اوت در گراس لند برگزار شد. در خارج از دروازه ها ، اتومبیل در داخل گروهی از طرفداران قرار گرفت و دو زن را به قتل رساند و یک سوم را نیز مجروح کرد. تقریباً 80،000 نفر مسیر فرایندی را به سمت گورستان جنگل هیل ، جایی که پریسلی در کنار مادرش به خاک سپرده شد ، رساندند. طی چند روز ، “Way Down” در صدر جدول های پاپ کشور و انگلیس قرار گرفت.

به دنبال تلاش برای سرقت جسد این خواننده در اواخر ماه اوت ، بقایای هر دو پرشلی و مادرش در باغ مدیتیشن گراسلند دوباره بازسازی شدند. در تاریخ 2 اکتبر.

از زمان مرگ وی ، بینایی ادعا شده از پریسلی وجود داشته است. یک نظریه دیرینه در بین برخی از هواداران این است که او مرگ خود را جعلی کرد. هواداران به ادعای عدم وجود اختلاف در گواهی فوت ، گزارش هایی درباره یك موم موجود در تابوت اصلی وی و گزارش های بی شماری از پرزلی در مورد برنامه ریزی برای انحراف اشاره كرده اند تا بتواند در صلح بازنشسته شود. p>

سؤال به علت علت مرگ span>

“مصرف مواد مخدر به شدت در مرگ پرزلی نقش داشت” ، می نویسد گورالنیک. “هيچ كس احتمال شوك آنافيلاكسيك را كه توسط قرص هاي كدئين به وجود آمده بود رد كرد … كه به وي مشخص شد آلرژي خفيفي داشته است.” دو جفت گزارش آزمایشگاهی که دو ماه بعد ثبت شده بود ، هر کدام به شدت اظهار داشتند که چند داروخانه عامل اصلی مرگ است. یکی گزارش داد “چهارده دارو در سیستم الویس ، ده مورد به میزان قابل توجهی”. مایکل بادن ، مورخ پزشکی قانونی و آسیب شناس ، وضعیت را پیچیده می بیند: “الویس مدت طولانی قلب بزرگ شده داشت. این به همراه عادت مواد مخدر باعث مرگ وی شد. اما تشخیص او دشوار بود ؛ این یک تماس قضاوت بود.” p>

صلاحیت و اخلاق دو نفر از متخصصین پزشکی که درگیر مرکز هستند به طور جدی مورد تردید قرار گرفت. قبل از کالبد شکافی کامل و نتایج سمیت شناسی مشخص شد ، پزشک معاینه پزشکی دکتر جری فرانسیسکو علت مرگ را آریتمی قلبی اعلام کرد ، شرایطی که فقط در فردی که هنوز زنده است قابل تعیین است. [299] a> ادعاهای مربوط به سرپوش گذاشتن گسترده بود. در حالی که پزشک اصلی پریسلی ، دکتر نیکوپولوس ، از مسئولیت کیفری برای مرگ این خواننده تبرئه شد ، واقعیت ها حیرت آور بود: “تنها در هشت ماه اول سال 1977 ، او بیش از 10،000 دوز آرام بخش ، آمفتامین و مواد مخدر [تجویز] کرده بود: همه در الویس نام.” پروانه وی به مدت سه ماه به حالت تعلیق درآمد. در دهه 1990 پس از آنكه هيئت پزشكی تنسی شكايات جدیدی را برای تجویز بیش از حد پزشك به همراه آورد ، به طور دائم ابطال كرد. Coroner دکتر جوزف دیویس اظهار داشت: “در هیچ كدام از داده های مرگ و میر ناشی از مواد مخدر چیزی وجود ندارد. در واقع ، همه چیز به یك حمله قلبی ناگهانی و خشونت آمیز اشاره دارد.” این که آیا مسمومیت با مواد مخدر در واقع علت بوده یا خیر ، شکی وجود ندارد که چند دارویی به مرگ زودرس پرسلی کمک کرده است. [299]

از سال 1977

بین سالهای 1977 و 1981 ، شش ده آهنگ برتر بعد از مرگ توسط پریسلی در ده بازدید از کشور قرار گرفت. Graceland در سال 1982 برای عموم مردم گشوده شد. هر ساله با جذب بیش از نیم میلیون بازدید کننده ، این دومین خانه پر بازدید در ایالات متحده پس از کاخ سفید است. در سال 2006 به نشانه تاریخی ملی اعلام شد.

پریسلی در پنج موسیقی تالار مشاهیر : تالار مشاهیر راک اند رول (1986) ، کشور تالار مشاهیر موسیقی انجیل (2001) ، تالار مشاهیر راکابیلی (2007) ، و سالن مشاهیر موسیقی ممفیس (2012). وی در سال 1984 جایزه WC Handy را از Foundation Blues و آکادمی موسیقی کشور a اولین جایزه کلاه طلایی. در سال 1987 ، وی جایزه جوایز موسیقی آمریکایی “جایزه شایستگی را دریافت کرد. p>

ریمیکس Junkie XL از Presley’s” کمی مکالمه کمی کمتر ” (به عنوان “الویس در مقابل JXL”) اعتبار داده شده است در یک تبلیغات تبلیغاتی نایک در طول جام جهانی فیفا 2002 . این جدول در بیش از 20 کشور در صدر جدول قرار گرفت و در تلفیقی از بازدیدهای شماره یک پریسلی ، با عنوان نیز گنجانده شد ، این یک موفقیت بین المللی نیز بود. در سال 2003 ، یک ریمیکس از “Rubberneckin” ، ضبط شده در سال 1969 از Presley’s ، در صدر جدول فروش ایالات متحده قرار گرفت ، همانطور که یک سال انتشار دوباره 50 سالگرد دوباره “این همه درست است” سال بعد بود. در مرحله دوم ، بریتانیا یک ضربه کامل در انگلیس بود و در جدول پاپ به عدد سه رسید. p>

در سال 2005 ، سه تک آهنگ مجدداً منتشر شده ، “Jailhouse Rock” ، “One Night” / “I Got Stung” و “اکنون یا هرگز” ، در شماره یك انگلستان رفت. در کل 17 تک آهنگ پریسلی در طول سال مجدداً منتشر شد. همه 5 نفر برتر انگلیس شدند. برای پنجمین سال مستقیم ، فوربز

پریسلی را به عنوان مشهورترین درگذشت متوفی ، با درآمد ناخالص 45 میلیون دلار برگزید. وی در سال 2006 مقام دوم را به دست آورد ، دو سال دیگر به مقام اول بازگشت و در سال 2009 رتبه چهارم را به دست آورد. سال بعد ، او با بالاترین درآمد سالانه خود تا به حال 60 میلیون دلار – در جشن دوم سالگرد تولد و در رتبه دوم قرار گرفت. راه اندازی نمایشگاه Cirque du Soleil Viva Elvis در لاس وگاس. در نوامبر 2010 ، ویوا الویس: آلبوم i> منتشر شد و صدای او را به آهنگ های جدید ضبط شده تبدیل کرد. از اواسط سال 2011 ، حدود 15000 محصول دارای مجوز Presley وجود داشت. او دوباره دومین مشهور با درآمد متوفی بود. p>

پریسلی رکورد های بیشتر آهنگ ها را در نمودارهای Billboard 40 و 100 برتر برتر در اختیار دارد. : آمارشناس نمودار جوئل ویتبورن جمع بندی های مربوطه را 104 و 151 محاسبه می کند. آدام ویکتور ، مورخ پریسلی ، 114 و 138 را به دست می آورد. رتبه بندی پرسلی برای بازدیدهای برتر از 10 و شماره یک بسته به نحوه تک آهنگ های دو طرفه “Hound Dog / Don’t Be Be Beuel” و “Do / I Beg of You” متفاوت است. ، که قبل از شروع نمودار Billboard یکپارچه داغ 100 نمودار است ، تجزیه و تحلیل می شود. [e] طبق تحلیل ویتبورن ، پریسلی و مادونا رکورد بیشترین تعداد 10 بازدید برتر را با 38 به اشتراک بگذارید. از نظر ارزیابی فعلی ، او با 36 رتبه در رتبه دوم قرار دارد. ویتبورن و بیلبورد> با هم توافق دارند که بیتلز رکورد بیشترین تعداد شماره یک را در اختیار دارد. با 20 ، و ماریا کری با 18 سال دوم است. ویتبورن پریسلی نیز با 18 سال دارد و به همین ترتیب برای دوم گره خورده است. بیلبورد با 17 سال در جایگاه سوم قرار دارد. پرسلی با رکورد هفته های تجمعی در شماره یک قرار گرفت: به تنهایی در 80 سالگی ، طبق گفته های Whitburn و تالار مشاهیر راک اند رول. با توجه به بیلبورد i> با کری در 79 سال گره خورده است. او رکورد های بیشتر تعداد بازدیدهای شماره یک انگلیس را با 21 و 10 بازدید برتر با 76 را در اختیار دارد. در سال 2016 ، آلبوم شگفتی از تو i> که آوازهای پریسلی را در برابر موسیقی توسط ارکستر رویال فیلارمونیک تنظیم می کند. در ماه اکتبر آزاد شد و به شماره یک در انگلستان رسید. با توجه به بیلبورد i> ، این دو رکورد جدید برای پرسلی ایجاد کرد: با 13 آلبوم شماره 1 انگلستان (تعداد بیتل ها 15 عدد است) ، او تکنوازی با بیشترین تعداد آلبوم ها است و آلبوم رکورد جدیدی را برای “طولانی ترین فاصله بین آلبوم های شماره 1 در انگلستان” تنظیم کرد: پریسلی برای اولین بار در شماره 1 در سال 1956 با آلبوم اول خود با عنوان خود ثبت کرد. p>

در سال 2008 ، یک هزار و 800 سال نیم تنه رومی که به عنوان شباهت “چشمگیر” به الویس توصیف شده است ، قبل از حراج در نظر گرفته شده نمایش داده شد. [326] سخنگوی حراج ها گفت که هواداران می توانند” بخاطر اینکه فکر می کنند بت آنها زندگی قبلی در رم داشته است ، مورد بخشش قرار گیرند. “ [326]

در تاریخ سالگرد درگذشت او ، هر سال از سال 1997 ، هزاران نفر در منزل خود در ممفیس برای گرامیداشت یاد و خاطره خود ، در طول آیین شمع . [327]



اولین تأثیر موسیقی پریسلی از انجیل . مادرش یادآوری می کند که از دو سالگی ، در کلیسای مجمع الهی خدا در Tupelo با حضور خانواده ، “او از دامان من بر می خیزد ، به راهرو می دوید و به سمت سکوی می پیچد. در آنجا می ایستد و با نگاه کردن به گروه کر و تلاش برای خواندن با آنها. ” در ممفیس ، پریسلی اغلب در آوازهای انجیل در تمام شب در سالن الیس شرکت می کرد ، جایی که گروه هایی مانند کوارتت ایالت های دولتمردانه موسیقی را با سبکی رهبری می کردند که گورالنیک اظهار داشت ، بذر عمل مرحله بعدی پریسلی را کاشت:

دولتمردان یک ترکیب الکتریکی بودند … برخی از آوازهای هیجان انگیز و نمایش به طرز جسورانه غیر متعارف در دنیای سرگرمی … با لباس هایی که شاید از پنجره لانسکی بیرون آمده بود ، پوشیده بودند. … خواننده باس ، جیم واترینگتون ، که در سطح جهان به عنوان رئیس بزرگ شناخته می شود ، یک کف پایدار را حفظ کرده ، بی وقفه با پا زدن ابتدا پای چپ خود را ، سپس سمت راست خود را با مواد پا شلوار بیرون می کشد و لرز می زند. جیک هس گفت: “او تا آنجا که می توانستید در موسیقی انجیل پیش بروید ، رفت.” “زنان پرش می شوند ، درست مثل آنچه برای برنامه های پاپ انجام می دهند.” واعظان اغلب به حرکات مبهم اعتراض می کردند … اما تماشاگران با جیغ و جیغ هایی واکنش نشان می دادند. p>

به عنوان یک نوجوان ، علایق موسیقی پریسلی گسترده بود و او کاملاً درباره موسیقی آمریکایی آفریقایی آمریکایی آگاه بود. اصطلاحات و همچنین موارد سفید (به “ زندگی نوجوان در ممفیس مراجعه کنید). اگرچه او هرگز آموزش رسمی نداشته است ، اما از او خاطره ای شگفت انگیز به دست می آورد ، و دانش موسیقی او تا زمانی که اولین ضبط های حرفه ای خود را در سال 1954 در سن 19 سالگی انجام داد ، قابل توجه بود. وقتی جری لیبر و مایک استولر با او ملاقات کردند. بعداً ، آنها از درک دانشنامه ای وی از بلوز متحیر شدند. [330] در یک کنفرانس مطبوعاتی سال بعد ، او با افتخار اظهار داشت: “من تقریباً هر ترانه مذهبی را که تاکنون نوشته شده است می شناسم.”

سبک و ژانرهای موسیقی span>

به گفته مورخان موسیقی ، پرزلی یک شخصیت اصلی در توسعه rockabilly بود. کاترین چارلتون حتی او را “مبدأ راکابیلی” می نامد ، گرچه کارل پرکینز صریحا اظهار داشته است که “[سام] فیلیپس ، الویس ، و من راابالی ایجاد نکرده ام.” id = “cite_ref-337″> [332] و طبق گفته مایکل کمپبل “ بیل هیلی اولین ضربه سنگین را ضبط کرد.” [333] اسکات مور می گوید: “مدت زمان زیادی در آنجا بوده است”. “کارل پرکینز اساساً کار مشابهی را در اطراف جکسون انجام می داد ، و من می دانم که در حقیقت جری لی لوئیس از ده سالگی از آن زمان به نوعی موسیقی می نوازد.” [334] با این حال ، “راکابیلی در سال 1954 با انتشار اولین بار الویس پریسلی ، برچسب خورشید به سبک قابل تشخیصی متبلور شد.” کریگ موریسون می نویسد. پل فریدلندر عناصر تعیین کننده rockabilly را توصیف می کند ، که او به طور مشابه آن را “اساساً … ساخت الویس پریسلی” توصیف می کند: “سبک آوازی خام ، عاطفی و دوغاب و تأکید بر احساس ریتمیک [از] بلوز با گروه رشته و. گیتار ریتم strummed [از] کشور “. [336] در “این همه درست است” ، اولین رکورد سه گانه Presley ، تکنواز گیتار اسکاتی مور ، “ترکیبی از Merle Travis – کشیدن انگشت کشور ، اسلایدهای دو مرحله ای از بوی آکوستیک ، و خم کردن نت های مبتنی بر بلوز ، کار تک رشته ای ، میکروتیک این فیوژن است. “ [336]

در RCA ، صدای راک اند رول پریسلی از صوتی Rockabilly با آوازهای گروه کر ، با شدت بیشتر برقی تقویت شد گیتارها و روشی سخت تر و شدیدتر. در حالی که او به دلیل گرفتن آهنگ از منابع مختلف و ارائه آنها به درمان rockabilly / راک اند رول شناخته شده بود ، او همچنین آهنگ ها را در ژانرهای دیگر از اوایل دوران حرفه ای خود ضبط کرد ، از استاندارد پاپ “ماه آبی” در خورشید گرفته تا تصنیف کشور “چگونه است. جهان با شما رفتار می کند؟ ” در LP دوم خود به بلوز “بابا نوئل در شهر برگشته است”. در سال 1957 ، اولین اثر انجیل او منتشر شد ، چهار ترانه EP “صلح در دره” به عنوان یک میلیون فروشنده ، آن را به پرفروش ترین انجیل EP در تاریخ ضبط تبدیل شد. پریسلی پس از بازگشت از خدمت سربازی در سال 1960 ، انجیل را به صورت دوره ای ضبط می کرد. منتقد دیو مارش می نویسد ، دلیل اینكه موسیقی در این دوره فاقد درام از ضبط های دهه پنجاه اوست ، این است كه “زیرا آنچه ما می شنویم نبوغ است كه خود را كشف می كند ، بلكه صدای نبوغ در كار است.” اولین تک آهنگ او پس از ارتش با نام شماره یک “Stuck on You” نمونه ای از این تغییر است. مواد تبلیغاتی RCA به “ضرب و شتم سنگ خفیف” آن اشاره دارد. مورخ نویس ارنست یورگنسن آنرا “پاپ خوش تیپ” می نامد. صدای مدرن بلوز / R&B که با موفقیت در الویس بازگشت! i> به مدت شش سال رها شد تا اینکه ضبط های 1966-67 مانند “پایین در کوچه” و “کفش ورزشی پاشنه بلند” ، هرچند مارش. معتقد است که در حالی که او ممکن است در اوایل دهه شصت آهنگ های بلوز کمی ضبط کرده است ، “بلوز تقریباً همه چیز را در اینجا آگاه می کند.” خروجی این خواننده در بیشتر دهه 1960 بر موسیقی پاپ تأکید شده است ، اغلب به شکل تصنیف هایی مانند “ آیا شما امشب تنها هستید؟ ” شماره یک در سال 1960. در حالی که این تعداد نمایشی بود ، بیشتر آنچه که پریسلی برای موسیقی متن فیلم خود ضبط کرد ، از نظر روانی بسیار سبک تر بود. اعداد قابل توجه در ژانرهای دیگر ، شماره شماره 1 “اکنون یا هرگز” از سال 1960 است که براساس آریایی ایتالیایی “O Sole Mio” ساخته شده و با یک “کارآیی تمام عیار” ، و جمع بندی در سال 1962 “او نیست. “که” جوردانیرس را کاملاً یکپارچه می کند ، عملاً دوو ووپ است. ” p>

در حالی که پریسلی چندین از تصنیف کلاسیک خود را برای ویژه” برگشت برگشت 68 “اجرا کرد ، صدای نمایش توسط سنگ و رول تهاجمی حاکم شد. . پس از آن او چند آهنگ جدید راک اند رول با سرعت مستقیم ضبط می کرد. همانطور که او توضیح داد ، یافتن آنها دشوار بود. یک استثناء مهم “عشق سوزان” ، آخرین ضربه مهم او در جدول پاپ بود. همانند کارهای او در دهه 50 ، ضبط های بعدی پریسلی آهنگهای پاپ و کشور را اصلاح کرد اما در جاهای قابل توجهی متفاوت بود. دامنه سبک او اکنون پذیرای صدای معاصر معاصر و همچنین روح و funk است. بخش اعظم الویس در ممفیس i> ، و همچنین “ذهن مشکوک” که در همان جلسات بریده شده بود ، نشانگر همجوشی سنگ و روح جدید او بودند. در اواسط دهه 1970 ، بسیاری از مجردهای وی خانه ای را در رادیو کشور پیدا کردند ، زمینه ای که او برای اولین بار ستاره شد. sp>

سبک و دامنه آوازی span>

پیشرفت کلی صدای پرزلی توسط منتقد دیو مارش به عنوان “بالا و هیجان در روزهای ابتدایی ، پائین و گیج کننده در ماههای پایانی” توصیف شده است. مارش با معرفی “لکنت آواز” در “کودک بیایید خانه بازی کنیم” در سال 1955 اعتبار پریسلی را اعتبار داد. وقتی روی “آیا بی رحمانه نباشی” پریسلی به “mmmmm” می خورد که نشانه گذار بین دو آیه اول است ، “او نشان می دهد که” سبک آرامش وی چقدر مهربان است “. مارش آواز خواندن را با عنوان “ نمی تواند به عشق در عشق کمک کند ” از “اصرار ملایم و لطافت بیان” توصیف می کند. خط “” من باید بمانم “تلفظ می شود که کلمات به عنوان کریستال شکننده هستند.” در قسمت “این اکنون یا هرگز” پرزلی “به دنبال چیزی بیشتر از آنچه که قبلاً کوشیده بود ، می رسید” و طبق گفته یورگنسن بعداً در همان سال ملودی “تسلیم” ، تعدادی نیز بر اساس یک اصل ایتالیایی ، “Torna A Sorrento” ، “به نمایش بیشتری حتی از قدرت های صوتی نیاز داشت.”

یورگنسن ضبط سال 1966 را “ چقدر عالی هستی ” “اجرای فوق العاده ای از جاه طلبی های آواز او” ، “همانطور که پریسلی” برای خودش آرایش آگهی موقت را ترسیم کرده بود که در آن انجام داد. هر قسمت از آواز چهار قسمتی ، از [مقدمه باس] تا ارتفاعات صعود کننده اوج عملی این آهنگ ، “در روند تبدیل شدن به” نوعی کوارتت یک نفره “است. گورالنیک” ایستاده با من “را از زمان دریافت جلسات من “یک اجرای زیبا و کاملاً برهنه ، تقریباً برهنه” ، اما برعکس ، احساس می کند که پریسلی فراتر از اختیارات خود در “جایی که هیچ کس تنها نمی ایستد” که روی آن “او” به نوعی زنگ زدگی ناکارآمد برای کاهش صدا کاهش یافته است ، می رسد. “که جیک هس مشکلی با او ندارد. خود هس تصور می کرد که در حالی که ممکن است دیگران صدایی به بزرگی یا بزرگتر از صدای پریسلی داشته باشند ، “او چیزی خاص داشت که همه در طول زندگی خود به جستجوی همه می پردازند.” گورالنیک تلاش می کند تا این نکته را مورد اشاره قرار دهد: “گرمای صدا او ، استفاده کنترل شده او از هر دو روش ویبراتو و دامنه جعل طبیعی ، ظرافت و اعتقاد عمیق احساس آواز او ، همه خصوصیاتی بود که به طور قابل تشخیص متعلق به استعداد او بود اما به همان اندازه قابل تشخیص نیست. بدون ارادت و تلاش پایدار به دست می آید. ” p>

آواز پریسلی به عنوان” لزوماً محدود ، هم از نظر ریتمیک و هم به صورت ملودیک “، همراهی پیانو ، مانند آنچه در ضبط سال 1967 از” You Never Walk Alone ” ، زیرا Guralnick همیشه مناسبت های ویژه ای است ، زیرا “وقتی که او روی صفحه کلید برای نشستن نشست ، همیشه اندازه گیری از تعامل او بود.” یورگنسن با توصیف تکنیک پیانوی خود به عنوان “سبک استاکاتو” ، دریافت که “بدون عشق” از جلسات سال 1969 ، “رفتار با طعم انجیل او را به سطح معنویت برد که به ندرت در حرفه خود مطابقت داشت.” پریسلی همچنین آهنگی را در “نسخه دلخراش” آهنگ بعدی آهنگ جلسات “من تو را در قلبم نگه خواهم داشت” اجرا کرد که از آن گورالنیک می نویسد: “چیزی جادویی وجود دارد در مورد لحظه ای که فقط الهام بخش ترین آواز می تواند داشته باشد. درباره ، وقتی الویس خود را در موسیقی از دست می دهد ، کلمات دیگر خود را به ترجمه تحت اللفظی وام نمی دهند ، و خواننده و شنونده هر دو وقتی که آهنگ سرانجام به پایان می رسد ، از نظر عاطفی کنار می روند. “

مارش ستایش می کند. خواندن وی در سال 1968 با عنوان “Male Male” در سال 1968 ، “تحمل اشعار سخت مردانه ، ارسال نکردن به آنها و پخش بیش از حد آنها ، بلکه رها کردن آنها با این اطمینان حیرت انگیز و سخت اما اطمینان ملموس که به سوابق خورشید خود آورده است”. عملکرد “ در گتو ” به گفته یورگنسن “” عاری از هرگونه ترفند یا آوازهای خاص آوازی “است ،” در عوض تکیه بر “وضوح حیرت انگیز و حساسیت به صدای او گورالنیک حساسیت در آواز همان آهنگ “چنین فصاحت های بی حد و حصر ، تقریباً شفاف را بیان می کند ، به سادگی در سادگی خود اطمینان دارد” که یکی از اوقات دوره خورشید را یادآوری می کند ، “ارائه قطعات برابر آرزو و شفقت اجتماعی”. در “ مشکوک ذهن ” از همان جلسات ، گورالنیک اساساً همان “مخلوط قابل توجه ظرافت و شعله ور را می شنود” ، اما با “کیفیت بیان در جایی بین استوئیسم (در ظن خیانت) و دلهره (بیش از حد ضرر قریب الوقوع). “

منتقد موسیقی Henry Pleasants مشاهده می کند که” پریسلی متفاوت توصیف شده است یک باریتون و یک تنور . یک قطب نمای خارق العاده … و طیف بسیار گسترده ای از رنگ آواز با این موضوع ارتباط دارند واگرایی عقاید. ” وی پریسلی را به عنوان یک باریتون بالا شناسایی کرد و دامنه خود را به عنوان دو اکتاوها و یک سوم ، “از سطح پایین باریتون G تا بالای تنور B ، با پسوند صعودی در falsetto حداقل به یک تختخواب D. بهترین اکتاو پرزلی در وسط ، D- مسطح به D تخت است ، اعطا می کند مرحله کامل اضافی به بالا یا پایین. ” از نظر Pleasants ، صدای او در پایین “متغیر و غیرقابل پیش بینی” بود ، “درخشان” اغلب در بالا ، با ظرفیت “Gs با صدای بلند و که یک باریتون اپرا ممکن است حسادت کند “. محقق لیندسی واترز ، که دامنه پریسلی را به عنوان اکتاوهای 2 درجه نشان می دهد ، تأکید می کند که “صدای او دامنه عاطفی از زمزمه های مناقصه گرفته تا آهسته به فریادها ، ناله ها ، ناله ها و کوزه های ناب است که می تواند شنونده را از آرامش و تسلیم شدن ، ترس کند. ” پرلیلی همیشه “قادر به کپی کردن صدای باز ، خشن ، عجیب و غریب ، فریاد زدن ، فریاد زدن ، صدای صدای بی پروا از ریتم سیاه و خوانندگان بلوز و انجیل بود” ، نوشت: Pleasants ، و همچنین توانایی قابل توجهی در جذب بسیاری از سبک های دیگر آواز نشان داد.

تصویر عمومی

مسائل نژادی

هنگامی که دیوی فیلیپس برای اولین بار از رادیوی ممفیس “این همه کار” را پخش کرد ، بسیاری از شنوندگان که از طریق تلفن و تلگرام با این ایستگاه تماس می گرفتند تا از آن درخواست کنند ، دوباره تصور می کردند که خواننده آن سیاه است. پریسلی از ابتدای شهرت ملی خود به احترام به نوازندگان آمریکایی آفریقایی و موسیقی آنها ابراز احترام کرد و به هنجارهای تفکیک و تعصبات نژادی که پس از آن در جنوب رواج دارد ، بی اعتنا بود. در مصاحبه در سال 1956 ، او به یاد آورد كه چگونه در دوران كودكی خود به نوازنده بلوز آرتور Crudup – كه آغاز كننده “كاملاً درست است” گوش می دهد – “جعبه خود را به همان روش زنگ بزنم. اکنون ، و من گفتم اگر من به جایی که می توانم احساس کنم آرتور قدیمی پیر است ، رسیده ام ، من یک مرد موسیقی خواهم بود که هیچ کس تا به حال ندیده باشد. ” یک روزنامه آفریقایی آمریکایی ممفیس i> ، گزارش داد که پریسلی ، “پدیده رول” ، “پدیده تفکیک ممفیس” را با حضور در پارک تفریحی محلی بر روی آنچه که به عنوان “رنگی” آن تعیین شده بود ، “سرکوب کرد. شب “. چنین اظهارات و اقدامات باعث شد كه پریسلی در روزهای ابتدایی از ستارگی وی به طور كلی در جامعه سیاه مورد ستایش قرار گیرد. در مقابل ، بسیاری از بزرگسالان سفید پوست ، مطابق گفته های آرزولد شاو بیلبورد i> ، “او را دوست نداشتند ، و او را محروم محكوم كردند. تعصبات ضد منفی بدون تردید در ضدیت با بزرگسالان. صرف نظر از اینکه والدین از منشأ جنسی نگرو از عبارت ‘rock’ n ‘roll’ آگاه بوده اند ، پریسلی آنها را تحت عنوان تجسم بصری و شنیدنی رابطه جنسی تحت تأثیر قرار داده است. “

با وجود دیدگاه مثبت مثبت به پریسلی. توسط آمریکایی های آفریقایی تبار ، شایعه ای در اواسط سال 1957 منتشر شد که وی در برخی از نقاط اعلام کرد ، “تنها کاری که Negroes می تواند برای من انجام دهد خرید سوابق من و درخشش کفش های من است.” یک روزنامه نگار با هفته نامه ملی آفریقایی آمریکایی جت i> ، لوئی رابینسون ، داستان را دنبال کرد. در مجموعه ، پرسلی مصاحبه ای به رابینسون اعطا کرد ، اگرچه او دیگر با مطبوعات اصلی سر و کار نداشت. او اظهار چنین اظهاراتی یا به هیچ وجه مطابق با دیدگاه نژادپرستانه خود را تکذیب کرد: “من هرگز چنین چیزی را نگفتم ، و افرادی که مرا می شناسند می دانند که من آن را نمی گفتم … بسیاری از مردم فکر می کنند من این کار را شروع کردم. اما راک ‘n’ Roll مدتها قبل از آمدن من اینجا بود. هیچ کس نمی تواند آن نوع موسیقی را مانند افراد رنگی آواز بخواند بیایید با آن روبرو شویم: من نمی توانم مثل چربی های دومینو آواز بخوانم می تواند. می دانم. “ [367] همچنین ، رد رابینسون اظهار داشت: “به چیزهایی که اکنون فقط تبلیغ می شود نگاهی بیندازید ، که او چگونه می خواهد در خیابان رانندگی کند و یک زن سیاه پوست بی بضاعت را با یک کودک کوچک ببیند. او رفت و او را کادیلاک خرید. حالا اگر این پسر باشد از سیاه پوستان متنفر بود ، حتی به آنها نزدیک نمی شد “. [368] sup > رابینسون هیچ مدرکی مبنی بر اظهار نظر تاکنون پیدا نکرد ، و برعکس شهادت بسیاری از افراد در این شهادت را صادر کرد بیان اینکه پریسلی چیزی جز نژاد پرستی نبود. خواننده بلوز ، عاج جو هانتر ، که پیش از بازدید وی از یک روز عصر در Graceland ، این شایعه را شنیده بود ، از پریسلی خبر داد ، “او همه مودب بودن را به من نشان داد ، و فکر می کنم او یکی باشد از بزرگترین ” دادلی بروکس ، آهنگساز و نوازنده استودیویی آمریکایی آفریقایی که در دهه 50 و 1960 با پریسلی همکاری داشت ، همچنین ادعاهایی مبنی بر اینکه پریسلی نژادپرست است ، مخالفت کرد. [371] گرچه این اظهارات شایعه در آن زمان کاملاً بی اعتبار بود ، اما هنوز ده ها سال بعد علیه پرزلی مورد استفاده قرار گرفت. شناسایی پریسلی با نژادپرستی – چه شخصاً و چه به صورت نمادین – مشهورترین در متن اشعار رپ در سال 1989 “ با قدرت مبارزه کنید ” ، توسط دشمن عمومی بیان شد: “الویس بیشتر قهرمان شد / اما او هرگز به معنای فریاد زدن من نبود / نژادپرست راستگرا که مکنده بود / ساده و ساده”. p>

تداوم چنین نگرش هایی به دلیل نارضایتی نسبت به این واقعیت که پریسلی باعث شد ، دامن زده است. وی که عملکرد موسیقیایی و تصویری برجسته زیادی به منابع آمریکایی آفریقایی مدیون بود ، به موفقیت فرهنگی رسیده و موفقیت تجاری تا حد زیادی از همسایگان سیاه خود انکار کرد. در قرن بیست و یکم ، این تصور که پریسلی موسیقی سیاه “را دزدید” هنوز طرفداران پیدا کرد. قابل توجه در بین سرگرمی های آمریکایی آفریقایی که صراحتا این دیدگاه را رد می کنند ، جکی ویلسون بود که استدلال می کرد ، “بسیاری از افراد الویس را به سرقت موسیقی مرد سیاه متهم کرده اند ، در حالی که تقریباً هر سرگرمی سیاه پوست شیوه های خود را از الویس کپی می کرد. ” و در طول حرفه خود ، پریسلی آشکارا بدهی خود را تصدیق کرد. وی با خطاب به مخاطبان ویژه ’68 بازگشت خود گفت: موسیقی Rock ‘n’ اساساً انجیل یا ریتم و بلوز است ، یا از آن سرچشمه می گیرد. مردم به آن افزوده اند ، ابزارهایی را به آن اضافه کرده اند و آزمایش می کنند. همه به [آن] جوش می آورند. ” نه سال قبل ، او گفته بود ، “Rock ‘n” roll سالهاست كه به آن ریتم و بلوز گفته می شود. “ [375]

نماد سکس

پوستر فیلم با پرسی در سمت چپ ، زن جوانی را دور کمر نگه می دارد ، بازوهای او روی شانه هایش کشیده شده است. در سمت راست ، پنج زن جوان که لباس های حمام می پوشند و گیتار را نگه می دارند ، در یک ردیف ایستاده اند. یکی در جلوی شیر ، پریسلی را روی شانه می زند. همراه با عنوان و اعتبار ، برچسب

عنوان و بازاریابی

جیر ! دختران! دختران!

(1962) از وضعیت سمبل نماد جنسی پریسلی استفاده کردند.

جذابیت بدنی و جذابیت جنسی پرزلی به طور گسترده اذعان کرد “او زمانی زیبا بود ، به طرز حیرت انگیزی زیبا” به قول منتقد مارک فینی. استیو بایندر ، مدیر تلویزیون ، هیچ طرفداری از موسیقی پریسلی قبل از نظارت بر “بازگشت ویژه 68” ، گزارش داد ، “من مستقیماً به عنوان فلش هستم و به شما گفتم ، شما متوقف می شوید ، چه مرد و چه زن باشید. او بسیار زیبا بود. و اگر هرگز نمی دانستید که او فوق ستاره است ، هیچ فرقی نمی کند ؛ اگر او در اتاق می رفت ، می دانستید شخصی خاص در حضور شما بود. ” سبک عملکرد وی ، به اندازه زیبایی جسمی وی ، مسئولیت تصویر شهوانی پرزلی را بر عهده داشت. منتقد George Melly در سال 1970 ، وی را به عنوان “استاد تشبیه جنسی” توصیف کرد ، و گیتار خود را هم به عنوان فالوس و هم دختر رفتار کرد. در زیرزمین پرزلی ، لستر بنگز او را به عنوان “مردی که دیوانگی جنسی آشکار مبتذل را به هنرهای رایج در آمریکا آورد” ، عنوان کرد. اظهارات اد سالیوان مبنی بر درک یک بطری سودا در شلوار پرشلی ، توسط شایعات مربوط به یک لوله رول توالت یا نوار سرب به طور مشابه تکرار شد. p>

در حالی که پریسلی به عنوان نمادی از دگرجنس گرایی در بازار به بازار عرضه شد ، برخی منتقدان فرهنگی معتقدند که تصویر او مبهم بود. در سال 1959 ، پیتر جان جان دایر شخصیت Sight & Sound>

را توصیف کرد که شخصیت روی صفحه خود را “تجدید نظر دوجنسگرا در تجدید نظر” توصیف کرد. برت فارمر “غم و اندوه های ارگاسم” دنباله رقص عنوان را در جیلهاوس راک i> در میان سلسله ای از اعداد موسیقی سینمایی قرار می دهد که “شهوانی سازی تماشایی ، اگر نه یک همجنسگرایی ، تصویر مردانه” را ارائه می دهد. در تجزیه و تحلیل یوون تاسکر ، “الویس شخصیتی مبهم بود که نسخه ای عجیب و غریبانه از زنانه بودن طبقه کارگر را به عنوان نمایش جنسی پرخاشگرانه بیان می کرد.”

تقویت تصویر پریسلی به عنوان سمبل جنسی گزارش ها بود. از تفاوتهای وی با ستاره ها و ستاره های مختلف هالیوود ، از ناتالی وود در دهه 50 تا کونی استیونز و Ann-Margret در دهه 1960 تا کاندیس برگن و Cybill Shepherd a> در دهه 1970. ژوئن ژوئیکو از ممفیس ، یکی از دوست دختران اولیه پریسلی ، بعداً پارکر را به دلیل تشویق او در انتخاب شرکای دوست یابی خود با تبلیغات در ذهن متهم کرد. پریسلی هرگز با صحنه هالیوود راحت نمی شد و بیشتر این روابط غیرقابل تحمل بود. p>

سبک زندگی

کادیلاک صورتی روی نمایش در سال 2012

پریسلی به عنوان یک زندگی لوکس و بیش از حد مشهور بود ، به عنوان نمونه از املاک خود در گراسلند. او صاحب تعدادی از اتومبیل های گران قیمت ، از جمله سه کادیلاک صورتی ، در نسخه خود از آهنگ “کودک ، بیایید خانه بازی کنیم” جاودانه شد ، که در آن پریسلی خط “شما ممکن است دین بگیرید” را جایگزین “ممکن است شما یک کادیلاک صورتی داشته باشید”. p>

تعدادی از داستان ها ، واقعی و اغراق آمیز ، جزئیات اشتها پریسلی را برای غذاهای غنی یا سنگین نشان می دهند. گفته می شود وی از غذاهای جنوبی از تربیت خود ، از جمله استیک مرغ سرخ شده و بیسکویت و گراوی لذت می برد. [385] پریسلی معمولاً با ساندویچ های غنی همراه است ، از جمله Loaf Gold Fool’s [386] sup > و ساندویچ کره بادام زمینی ، موز و بیکن ، [385] sup > [387] که معمولاً “ساندویچ الویس” نامیده می شود. p >


سرهنگ پارکر و آبرباخ span>

عکس o f الویس و سرهنگ تام پارکر

پریسلی و سرهنگ تام پارکر ، 1969

هنگامی که او پریسلی شد سرهنگ ، تام پارکر ، سرمربی ، بر کنترل فوق العاده تنگ روی حرفه مشتری خود اصرار داشت. ترانه سرا رابرت ب شرمن (از برادران شرمن ) شاهد شهادت این قرارداد بود که بین ژان آبرباخ و همکاران صاحب هیل و رنج در ژان آبرباخ و سرهنگ در سال 1955. در اوایل ، “سرهنگ” و متحدین او هیل و رنج ، برادران ژان و جولیان آبرباخ ، روابط نزدیکی که بین پریسلی و ترانه‌سرای جری لایبر و مایک استولر ایجاد شد را تهدیدی جدی برای آن کنترل دانست. پارکر با قرارداد جدیدی که او در اوایل سال 1958 به لیبر فرستاد ، عمداً رابطه را خاتمه داد. لیبر فکر کرد که اشتباهی رخ داده است – ورق کاغذ به جز امضای پارکر خالی بود و خطی برای ورود او بود. پارکر کارگردانی کرد: “هیچ اشتباهی وجود ندارد ، پسر ، فقط آن را امضا کن و آن را برگردان.” “نگران نباشید ، ما بعداً آن را پر خواهیم کرد.” لیبر کاهش یافت و همکاری مثمرثمر پریسلی با تیم نویسنده به پایان رسید. سایر آهنگسازان محترم به دلیل نیاز به تسلیم شدن یک سوم حق امتیاز معمول خود ، علاقه خود را از دست دادند یا به سادگی از نوشتن برای پرسلی جلوگیری کردند. p>

تا سال 1967 ، قراردادهای پارکر با پریسلی 50٪ بیشتر درآمد این خواننده را به او داد. از ضبط ها ، فیلم ها و کالاها. با شروع در فوریه 1972 ، وی یک سوم سود از حضور در برنامه های زنده را بدست آورد. توافق نامه ژانویه 1976 به وی نیمی از این حق را نیز داد. پریسیلا پریسلی خاطرنشان کرد: “الویس سمت و حرفه شغلی خود را بیزار کرده است. دوست پرزلی ، متی لاکر ، پارکر را به عنوان “شلوغی و یک هنرمند معروف” قلمداد می کرد. او فقط به “اکنون پول” علاقه مند بود – این پول را بدست آورد و از بین رفت. “

لاکر در متقاعد کردن پریسلی برای ضبط با ممفیس نقش مهمی داشت. تهیه کننده چیپس ممان و نوازندگان دست ساز وی در استودیوی صدا و سیمای آمریکا در اوایل سال 1969. جلسات صدای آمریکا نمایانگر عزیمت قابل توجهی از کنترل معمول توسط هیل و برد بود. ممنون هنوز مجبور بود با کارمندان ناشر در سایت سر و کار داشته باشد ، که پیشنهادات ترانه او را غیرقابل قبول می دانست. او در آستانه انصراف بود ، تا اینكه پرسلی دستور داد كه كاركنان هیل و رنج از استودیو بیرون بیایند. اگرچه جان داری ، مدیر اجرایی RCA بعداً پر از ستایش از انتخاب های آهنگ سازنده و کیفیت ضبط های فیلم بود ، اما ممان به خشم خود ، نه اعتبار سوابق و نه حق امتیاز برای کار خود را دریافت نکرد. p>

در کل او. حرفه ای ، پرزلی تنها در سه مکان خارج از ایالات متحده انجام داد – همه آنها در کانادا ، در طی تورهای کوتاه در سال 1957. شایعات مبنی بر اینکه او برای اولین بار در خارج از کشور بازی می کند ، در سال 1974 با پیشنهاد میلیون دلاری برای تور استرالیا دامن زده شدند. . پارکر از نظر غیرقابل توصیف تمایلی نداشت ، و همین امر باعث شد افراد نزدیک به پریسلی درباره گذشته مدیر و دلایل عدم تمایل ظاهری وی برای درخواست گذرنامه گمانه زنی کنند. پارکر در نهایت هرگونه برداشتی را که پریسلی در مورد کار در خارج از کشور داشت ، از بین برد و ادعا کرد که امنیت خارجی ضعیف است و اماکن نامناسب برای یک ستاره از بزرگی او. p>

پارکر به طور مسلم سخت ترین کنترل را بر حرفه فیلم پریسلی اعمال می کرد. در سال 1957 ، رابرت میچوم از پریسلی خواست تا با او در جاده تندر> که در آن میچوم نویسنده و تهیه کننده بود ، کاستار شود. به گفته جورج کلین ، یکی از قدیمی ترین دوستانش ، به پریسلی در نقش های i> West Side Stage i> کابوی نیمه شب در سال 1974 ، Barbra Streisand به پریسلی نزدیک شد تا در بازسازی یک ستاره متولد شده است در هر حالت ، هر جاه طلبی که ممکن است خواننده مجبور شود چنین قطعاتی را بازی کند ، توسط خواسته های مذاکره کننده مدیر وی یا امتناع مسطح خنثی شد. در توضیحات لاکر ، “تنها چیزی که باعث شد الویس پس از سالهای آغازین ادامه یابد ، یک چالش جدید بود. اما پارکر همچنان همه چیز را در زمین اجرا می کرد.” نگرش غالب شاید با پاسخی که لیبر و استولر دریافت کرده اند هنگامی که آنها یک پروژه جدی فیلم را برای پرسلی به پارکر و صاحبان هیل و رنج برای بررسی در نظر گرفتند ، بهترین نتیجه را گرفت. در گفتن لیبر ، ژان اببرباخ به آنها هشدار داد كه هرگز “در تلاش نباشند تا در فعالیتهای تجاری یا هنری فرآیند موسوم به الویس پریسلی مداخله كنند.”

ممفیس مافیا span >

در اوایل دهه 1960 ، دایره دوستانی که پریسلی با آنها دائماً خود را محاصره کرده بودند تا زمان مرگ وی به عنوان “مافیای ممفیس” معروف شدند. “احاطه شده از حضور انگل [ir]” ، به عنوان روزنامه نگار جان هریس آن را بیان می کند ، “جای تعجب نبود که وقتی او به اعتیاد و تورم فرو رفت ، نه. -یکی زنگ را بلند کرد: برای آنها ، الویس بانک بود و باید باز ماند. ” > تونی براون ، که در دو سال آخر زندگی این خواننده مرتباً پیانو را برای پریسلی پخش می کرد ، مشاهده می کرد که به سرعت در حال کاهش سلامت و نیاز فوری به پرداختن به آن است : “اما همه ما می دانستیم که ناامید کننده است زیرا الویس با آن محفل کوچکی از مردم محاصره شده است … همه کسانی که به اصطلاح دوست دارند”. در دفاع از ممفیس ممفیس ، مری لاکر گفته است: “[پریسلی] مرد خود او بود. … اگر ما اطراف نبودیم ، او خیلی زود مرده بود.”

لری گلر وی در سال 1964 به آرایشگاه پرزلی تبدیل شد. برخلاف دیگران در مافیای ممفیس ، وی به سؤالات معنوی علاقه مند بود و به یاد می آورد که چگونه از اولین مکالمه خود ، پریسلی افکار و اضطرابهای مخفی خود را فاش کرد: “منظورم این است که در اینجا باید i> یک دلیل … یک دلیل وجود دارد … چرا من انتخاب شدم که الویس پریسلی باشم … به خدا قسم ، هیچ کس نمی داند که چقدر تنها هستم. و واقعاً چقدر خالی هستم. ” پس از آن ، گلر کتابهایی راجع به دین و عرفان به او تحویل داد که خواننده به طرز فجیعی می خواند. پریسلی در بیشتر زندگی خود از این قبیل موضوعات مورد توجه واقع می شود ، و از این طریق كتاب های زیادی را با وی در تور می گیرد. p>


“من می دانم که او سنگ و رول را به روشی صحبت کرده است ، اما … به همین دلیل است که او امروز به عنوان یک خدا پرستش می شود. او امروز به عنوان یک خدا پرستش می شود زیرا علاوه بر اختراع سنگ و رول او بزرگترین خواننده تصنیف این طرف از فرانک سیناترا بود — زیرا شفافیت معنوی و جنسیت مجرای روده او از آهسته آهسته و پاپ مشعل او ، هنوز هم هورمون ها و فداکاری های برده داری میلیون ها انسان زن در سراسر جهان را فعال می کند. ” p>

Robert Christgau
24 دسامبر 1985

ظهور پرزلی توجه جهانی در سال 1956 زمینه موسیقی عامه را دگرگون کرد و تأثیر بسزایی در دامنه وسیع فرهنگ عمومی گذاشت. او به عنوان كاتاليست انقلاب فرهنگي كه راك اند رول بود ، نه تنها در تعيين آن به عنوان ژانر موسيقي ، بلكه در ساختن آن به سنگ محكم فرهنگ جوانان و نگرش سرکشگرانه ، اهميت بسياري داشت. با وجود منشاء نژادی مخلوط آن – که بارها مورد تأیید پریسلی بود – اشغال یک راک و رول از یک موقعیت مرکزی در فرهنگ اصلی آمریکا ، پذیرش و قدردانی جدیدی از فرهنگ سیاه را تسهیل می کند. [413] در این رابطه ، ریچارد کوچک از پریسلی گفت ،” او یکپارچه ساز بود. الویس یک نعمت بود. او موسیقی را برای موسیقی سیاه باز کرد. ” ال گرین موافقت کرد: “او یخ را برای همه ما شکست.” رئیس جمهور جیمی کارتر درباره میراث خود در سال 1977 اظهار داشت: “موسیقی و شخصیت او ، با تلفیق سبک های کشور سفید و ریتم سیاه و بلوز ، همواره چهره محبوب آمریکایی را تغییر داد. فرهنگ. موارد ذیل او بسیار زیاد بود ، و او سمبل مردم جهان در سرزندگی ، عصیانگری و طنز خوب کشورش بود. ” پریسلی همچنین ضمن ادعای گسترده در شهرت در عصر ارتباطات جمعی ، گفت: در سن 21 سالگی ، در طی یک سال از اولین حضورش در تلویزیون شبکه آمریکایی ، او یکی از مشهورترین افراد جهان بود. به گفته نویسنده ری کانولی ، الویس گروه چهار نفره را که می تواند الگویی برای هر نسل از گروه راک باشد که از The Beatles تا Creedence Clearwater Revival ، پیدایش ، The Clash و به بعد میمون های قطب شمال ، فرانتس فردیناند و هزاران نفر دیگر. [417]

فوراً نام ، تصویر و صدای پریسلی قابل شناسایی در سراسر جهان. او الهام بخش لژیون مهاجمان است. در نظرسنجی ها و نظرسنجی ها ، وی به عنوان یکی از مهمترین هنرمندان موسیقی محبوب و با نفوذ آمریکایی ها شناخته می شود. لئونارد برنشتاین گفت: “الویس پریسلی بزرگترین نیروی فرهنگی در قرن بیستم است”. “او ضرب و شتم را به همه چیز معرفی کرد و همه چیز را تغییر داد – موسیقی ، زبان ، لباس. این یک انقلاب اجتماعی کاملاً جدید است. دهه شصت از آن ناشی شد.” باب دیلن احساس شنیدن اولین پرسل را “مانند ضرب و شتم از زندان” توصیف کرد. p>

در 25 سالگی درگذشت پریسلی ، نیویورک تایمز خاطرنشان کرد: “همه شخصیت های بی استعداد و نقاشی های مخملی مخمصه مخوف در معرض نمایش ، می توانند او را به چیزی بیش از یک خاطره منحرف و دور از ذهن بنظر برسند. اما قبل از اینکه الویس اردوگاه باشد ، او مخالف آن بود: یک نیروی واقعی فرهنگی. … … موفقیت های الویس ناچیز ارزیابی می شود زیرا در این عصر راک اند رول ، موسیقی سخت و سبک شرجی او بسیار پیروز شده است. ” نه تنها دستاوردهای پریسلی بلکه ناکامی های وی نیز توسط برخی از ناظران فرهنگی به قدرت میراث او افزوده می شود ، زیرا در این توضیحات توسط گریل مارکوس: p>

الویس پریسلی شخصیت برتر است. در زندگی آمریکایی ، کسی که حضورش ، هرچقدر هم که پیش پا افتاده یا قابل پیش بینی باشد ، هیچ مقایسه واقعی را انجام نمی دهد. … دامنه فرهنگی موسیقی وی تا جایی گسترش یافته است که نه تنها بازدیدهای روز ، بلکه تلاوت های میهنی ، انجیل کشور ناب و بلوزهای کثیف را نیز در بر می گیرد. … الویس به عنوان یک هنرمند بزرگ ظاهر شد ، i> یک راکر بزرگ ، i> بزرگ ناظر شلوک ، i> یک قلب بزرگ i> و ، بله ، یک آمریکایی بزرگ.


مقالات اصلی: دیسکوگرافی آلبوم پریسلی و الویس پریسلی دیسکوگرافی تک آهنگ ها p>

همچنین ببینید: لیست آهنگ های ضبط شده توسط الویس پریسلی و لیست آلبوم های hit الویس پریسلی p>

تعداد زیادی از ضبط ها تحت نام پریسلی صادر شده است. تعداد کلی ضبط های اصلی استاد او به طور متفاوتی به عنوان 665 و 711 محاسبه شده است. حرفه او شروع شد و وی در دوره ای موفق ترین موفق بود که تک آهنگ ها رسانه اصلی تجاری موسیقی پاپ بودند. در مورد آلبوم های او ، تمایز بین سوابق استودیوی “رسمی” و اشکال دیگر غالباً مبهم است. در بیشتر دهه 1960 ، فعالیت ضبط وی روی آلبوم های موسیقی متن فیلم متمرکز شد. در دهه 1970 ، آلبوم های کنسرت به شدت به تبلیغ و پرفروش ترین نسخه های LP او منجر شد. این دیسکوگرافی خلاصه فقط لیست آلبوم ها و تک آهنگ هایی را نشان می دهد که در صدر یک یا چند نمودار زیر قرار گرفتند: نمودار اصلی پاپ ایالات متحده ؛ نمودار کشور ، نمودار ژانرهای که بیشتر با آن شناخته شده بود (قبل از سال 1964 هیچ آلبوم کشوری وجود نداشت)؛ و نمودار رسمی پاپ انگلیس. p>

سال داده شده در جدول زیر ، سالی است که به جای سال انتشار اولیه ، در رکورد اول به شماره یک رسیده است. به عنوان مثال: بزرگترین 40 الویس ، که در سال 1974 منتشر شد ، تلفیقی از برچسب Arcade بودجه ، چهارمین آلبوم پرفروش سال در انگلستان بود. در آن زمان ، نمودار اصلی انگلیس چنین تألیفاتی را رتبه بندی نکرد ، و آنها را به نمودار آلبوم های تبلیغاتی میان رده و تلویزیونی منتقل کرد ، که 40 بزرگترین الویس به مدت 15 هفته در صدر قرار گرفت. این سیاست در سال 1975 تغییر یافت ، به این ترتیب که آلبوم در 1977 ، پس از درگذشت پریسلی ، شماره 1 را در نمودار اصلی قرار داد. p>

قبل از اواخر سال 1958 ، به جای نمودارهای مجرد یکپارچه و پاپ و کشور ، برای هر یک چهار نمودار داشت ، به طور جداگانه رکورد ها را با توجه به فروش ، بازی jukebox ، چرخش ژوکی (به عنوان مثال ، پخش هوایی) ، و در مورد پاپ ، یک “100 بالا” در رتبه بندی قرار می داد. بیلبورد اکنون نمودار فروش را قطعی برای دوره می داند. جوئل ویتبورن ، آماریست که در نمودارهای گسترده استناد می کند ، بالاترین رتبه ای را که در بین نمودارهای جداگانه کسب کرده است ، دارای رتبه های برتر تاریخی است. ارنست یورگنسن ، نویسنده دیسنی ، فقط به فهرست 100 بالا برای بازدیدهای پاپ اشاره می کند. تمام آهنگهای 1956-58 لیست شده در اینجا به عنوان شماره های پاپ شماره 1 ایالات متحده ، در صدر جدول فروش و با سه استثنا ، در صدر جدول های برتر قرار گرفتند: “من تو را می خواهم ، به تو نیاز دارم ، تو را دوست دارم” (سه) ، ” Hound Dog “(دو نفر ، پشت سر خود ،” بی رحمانه نباشید “) ، و” زن سر سخت “(دو نفر). p>

چند تک آهنگ پرزلی در انگلستان به شماره یک در انگلستان رسید و به عنوان دو برابر شد -طرف؛ در ایالات متحده ، طرفهای مربوط به این تک آهنگها به طور جداگانه با بیلبورد i> قرار گرفتند. [g] در ایالات متحده ، پریسلی نیز پنج یا شش تک آهنگ R&B شماره یک و یک و هفت تک آهنگ معاصر بزرگسالان داشت ؛ [h] در سال 1964 ،” کریسمس آبی “او در یک دوره زمانی که بیلبورد i> وی همچنین در بسیاری از کشورها در کنار ایالات متحده و انگلیس بازدیدهای شماره یک داشت.

آلبوم های شماره یک

تک آهنگ شماره یک span>


مقاله اصلی: الویس پریسلی در فیلم و تلویزیون

ویژه کنسرت تلویزیونی b>

بیرونی  پیوندها

٪٪ مورد_read_more_button ٪٪